Bujumburska pizza… czyli Lowcy tesknia za cywilizacja (English version belowe)

1-3 maja BUJUMBURA- W Burundi mozna byc bialym…byle nie albinosem!

Nie ma co sciemniac, swira na punkcie Burundi dostalam juz w momencie, kiedy zaczelismy planowac wyprawe do Afryki. Czemu? Nie wiem, ale zawziecie staralam sie doprowadzic do tego, zebysmy tam wyladowali. Najwiekszym jednak problemem byl fakt, ze barzdo ciezko jest zorganizowac jakiekolwiek informacje na temat Burundii. Aktualne dane na temat sytuacji politycznej, relacje innych podroznikow lub jakies rzadowe strony w necie, to stanowczo zadkie przypadki. W przewodniku poswiecili Burundi zaledwie15 stron i skupili sie glownie na opisie historycznym, podkreslaniu, ze od 2005 roku (kiedy to oficjalnie skonczyla sie wojna domowa) nadal nie otworzono zadnych turystycznych atrakcji i zachecaniu  podroznikow do szczegolowego i ostroznego badania stanu zanim wiedzie sie na terytorium Burundi. No nie za bardzo zachecajaco, ale ja mialam swoja zakretke… i co z tym zrobic? Kiedy Grzesiowi juz prawie udalo sie mnie przekonac, ze jechanie do Burundii nic nie wnosi w nasza wyprawe, okazalo sie, ze Burundi lezy po prostu na drodze najkrotszej trasy z Kigomy (w Tanzani), do Huye (w Rwandzie). Bylam w niebo wzieta! W Gombe Stream (“Tanganika pod powierzchnia i spotkanie z kuzynami…”) spotkalismy do tego pewnego Japonczyka, ktory wlasnie przyjechal z Burundi  i zapewnial nas, ze to tak samo bezpieczny kraj jak Tanzania czy Uganda… No coz, ja bylam zachwycona! Zeby jednak nie bylo, postanowilismy udac sie jeszcze do konsulatu Burundi (ktory szczesliwym zbiegiem okolicznosci miescil sie w Kigomie).

Konsulat okazal sie rozpadajacym sie budyneczkiem na obrzezach miasta. W budynku, po dluzszym oczekiwaniu (na kogokolwiek) na rozpadajacych sie dziurawych kanapach, zostalismy przyjeci przez Pania… Kim owa kobieta byla, ciezko powiedziec, ale przyjela nas z wielkim usmiechem, po czym powiadomila, ze mowi tylko po Francusku… No tak, Francuski jest jezykiem urzedowym w Burundii, jednak biorac pod uwage, ze to konsulat, liczylismy na chociaz sladowy angielski… ale nie. Pol na migi, pol po Francusku (Grzes cos kombinowal na bazie hiszpanskiego) ustalilismy, ze Pani moze nam w Burundi polecic jedynie ogladanie jeziora Tanganika (konsulat stal jakies 300 metrow od brzegu tegoz jeziora tu w Tanzani, wiec sie laska nie wysilila). Na temat jakichkolwiek innych atrakcji, nie miala pojecia. Na nasze pytania o zrodla Nilu, po dziesieciu minutach, udalo jej sie wkoncu umiejscowic je na mapie ale nadal, z wielkim usmiechem, informowala nas “Aj dont now”. W dziedzinie transportu, nadal trwala twardo przy swoim “Aj dont now”. Na haslo “wiza” tez nic nie wiedziala ale w koncu, po konsultacjach z miejscowym straznikiem, doszla do wniosku ze to 60$… no coz, wiedzac od Japonczyka ze wizy kosztuja 50$ (a tranzytowe na trzy dni 20$) postanowilismy ze nie bedziemy juz Pani niepokoic i zostawimy ja z jej wiecznym “Aj dont now”. Nie wzbogaceni o zadna nowa wiedze, 1-go maja, w swiatecznych nastrojach, ruszylismy z Kigomy podbijac nowy kraj. Plan obejmowal dostanie sie do granicy, nabycie wizy tranzytowej (na 72 godziny) i dotarcie do stolicy kraju Bujumbury. Choc odleglosc w lini prostej miedzy Kigoma a Bujumbura to ledwie ponad 200km, podroz zajela nam caly dzien. Na granicy nie mielismy wiekszych problemow, ale juz po jej przekroczeniu bylo dziwnie. Po pierwsze Francuski, po drugie bardzo, bardzo duzo ludzi i wiekszosc z nich troche dziwnie nachalnych. Mijajac wioski pomiedzy granica a stolica, widzielismy mnostwo mezczyzn w strojach jak z armi. Fragmenty wojskowego stroju i dosc brutalne odruchy zdradzaly, ze raczej barli udzial w zamieszkach w czasie ostatniej wojny domowej.

Bujumbura okazala sie dosc droga, a szczegolnie jesli mowimy o hotelach. Najtansze opcje byly po 50$ za dwojke i spowodowaly nasza lekka panike. Na szczescie kiedy Grzes latal i przeczesywal okolice w poszukiwaniu tanszej opcji, poznalam bardzo milego (mowiacego po angielsku!) czlowieka ktory wskazal nam bardzo, bardzo skamuflowany, choc fajny i TANI hotelik w samym centrum. Troche nas uratowal, bo przy budrzecie 66$ na dzien 50$ na hotel bylo przesada.

Jednnym z glownych powodow, dlaczego bylismy tak podekscytowani Bujumbura, byl fakt wyglodzenia. Przez ostatnie cztery tygodnie bylismy skazani na bardzo, bardzo monotematyczne jedzenie w Tanzani. Na haslo ryz, ugali lub fasola oboje mielismy odruchy wymiotne. Wspominany juz Japonczyk opisal nam za to, ze w Bujumburze jest duzo dobrych knajpek z jedzeniami zupelnie nie afrykanskimi! Juz pierwszego dnia umarlismy z radosci! Bylo bosko! Po miesiacu monotematycznych ochydztw, prawdziwa pizza i pasta. Raj dla podniebienia!. I zupelnie nie interesowalo nas, ze nie staramy sie zapoznac z lokalna kultura kulinarna;-). Stwierdzilismy, ze 72 godziny to i tak za malo zeby sie naprawde rozsmakowac, z ryzyko, ze jest tak samo kiepska jak Tanzanska bylo za duze (z opisow w przewodniku wynikalo, ze sa dosc podobne). Perfidnie postanowilismy oddac sie szalenstwu cywilizacji i wiekszosc tych 72godzin, spedzilismy na internecie oraz w boskiej knajpie, gdzie mieli bardzo miekie kanapy, serwowali zimne piwo, oszalamiajace europejskie zarcie i pokazywali fudbol (Real Madryt wygral!).

Wiem, wiem zupelnie nie podrozniczo, ale szczerze – nie przeszkadzalo nam to. W ramach nadrabiania, poszlismy raz na miejscowy market i poszlalalismy sie przez kilka godzin po okolicznych ulicach. Problemem byly fotki, bo miejscowi strasznie ich nie lubia i zawziecie sie przed nimi bronia, ale nie ma to jak strzaly z ukrycia;-)

Wplywy frankonske dalo sie zobaczyc juz na pierwszy rzut oka. Sklepy z bagietkami, czekoladami, dzemami, powidlami, serami, wedlinami… W marketach prasa francuska… kobiety dosc wyzwolone (nie za duzo muzulmanow), ale tez poczucie lekkiego zagrozenia. Nasze nocne powroty, z knajpki do hotelu, byly czujne. Tym bardziej, kiedy widzielismy na drzwiach do wszystkich kafejek i restauracju znaczki “zakaz wnoszenia broni”!

No ale trzeba pamietac ze oficjalnie wojna domowa (ktora pochlonela 300.000 ofiar) skonczyla sie tu zaledwie w 2005 roku. Nie moge powiedziec ze poznalismy ten kraj, nawet pobyt w stolicy zdominowany byl naszym zyciem knajpianym. Ale bylo ciekawie.

Najciekawszego, dowiedzielismy sie jednak dwa dni po tym jak opuscilismy juz Burundii. Niecale 200 km od miejsca gdzie mieszkalismy, dokonano morderstwa na albinoskiej rodzinie. W Burundi i Tanzanii bowiem, uwaza sie, ze organy albinosow moga pomoc w leczeniu i sa uzywane do czarnej magii. Co jakis czas zdaza sie, ze jacys Albinosi zostaja brutalnie zamordowani a ich organy (szczegolnie dlonie, stopy, oczy, genitalia i kobiece piersi) sprzedawane na czarnym rynku. Ponoc caly “zestaw” z jednego albinosa kosztuje w Tanzani 50 tys $… domyslam sie, ze taka kwota ,w tych biednych okolicach, kusi nie jedna osobe. Na szczescie (dla nas bo nie albinosow) dotyczy to bialych, ale tylko albinosow nie np. Europejczykow. Choc w zeszlym roku, w Kongo, porwano jakiegos bialego, europejskiego misjonarza. Jednak po kilku tygodniach przetrzymywania, zwrocono mu wolnosc ale wczesniej zgolono wszystkie (blond) wlosy na calym ciele. Porywacze wierzyli ze maja magiczna moc…. No coz, w somie wole tracic wlosy niz oczy, wiec ciesze sie z tego ze jestem “zaledwie” europejka a nie albinoska. Co by jednak nie bylo za malo emocji, nastepnego dnia (czyli trzy dni po naszym wyjezdzie z Burundii) dowiedzielismy sie, z lokalnej prasy, ze wszystkie granice kraju zostaly zamkniete… Jednym slowem Lowcy maja szczescie, oczy na miejscu, wlosy nie utracone i nawet udalo nam sie ominac blokade granic. Co bylo przyczyna zamkniecia granic i kraju, czy minela, czy obowiazywala tez obcokrajowcow? Tego dowiedziec nam sie juz nie udalo (nie probowalismy nawet dzwonic do konsulatu , lokalna prasa nie sledzila wontku a europejska prasa nawet nie odnotowala wydarzenia. Tak czy siak, Burundi bede wspominac jako kraj o boskim jedzeniu, dziwnych wierzeniach i to tyle. Wiem ze podeszlismy do niego dosc powierzchownie, ale tak tez sie czasem zdaza w czasie pond pol rocznej podrozy. Moze kiedys wroce na dlozej, tylko niech otworza granice….

Co by przyblizyc tema cen w Burundii to moze kilka przykladow: * 1Funt Bryt. = 1800 Frankow Burundyjskich * 1 Euro = 1480 FB * 1 $ = 1233 FB Hotel kosztuje nas 15.000 FB /pokoj z lazienka z podwojnym lozkiem (trzeba jednak powiedziec ze to byl wyjatkowo tani hotelik wszystkie inne kosztowaly 50$ lub wiecej), butelka piwa w pubie 3000FB, 1.5 litra wody 1.000FB, 1godz na internecie 1200FB, kartka pocztowa 1000FB W Burundi nie dziala tez umowa roamingowa ktora maja Kenia, Tanzania i Uganda. Tak wiec telefony z kenijskiej karty SIM ktora mamy wchodza w roaming (drogo).

1-3 May BUJUMBURA- German noses, gems from Congo and albinos…

Burundi has been Karolina’s obsession ever since we arrived on the continent and all my nagging that it might not be safe couldn’t convince her otherwise.  Eventually I gave in and we decided to explore this tiny country engulfed in interior strife. Since Kigoma is just hours away from the Burundian boarder it also has a consulate where normally you could expect some degree of helpful information. Having nothing else to do, given that the internet cafes were reluctant to heed to our needs, we took a stroll through town to find the Consulate. And find it we did. At the front gates of a sizable residence we were greeted by an armed guard standing on duty in between a lawn randomly covered in trunks of recently cut down trees. Apparently they must have bothered someone because they cut down all of the trees around the consulate. To our dread the guard invited us inside in French and the prospect of further communication in this marvelous language dawned on us. I can read a bit of French but speaking it is a different matter. We met with the lady in charge and in broken French mixed with Spanish eventually giving up and trying to make ourselves understood in English we proceed to grill her for information. She knew absolutely nothing. She could not tell us the visa prices, the lengths of the visas nor whether any of the tourist sites were open for visits. We left feeling a bit perplexed but decided to just count on our luck and interrogate the few whites walking around if they knew anything. From what we could eventually gather, in was likely that on the boarder we would get a 3 day transit visa. Likely, not sure really. We decided to go anyway.

Burundi is a landlocked country in the Great Lakes Region (in between Lake Victoria -without actually touching it- and Lake Tanganyika) boarded by Congo in the West, Rwanda in the North and Tanzania in the East. For it’s size of 28.000 sq km it’s one of the most densely populated countries in Africa with a 8.7 million crowd where actual numbers are possibly well exceeding 9.5 million. It’s inhabited by three main ethnic groups: Hutu, Tutsi and Twa (Pygmy). Just like in Rwanda the ethnic conflict between the Hutu and Tutsi has brought the country to it’s knees. Currently Burundi is listed as one of the 10 poorest countries in the world with the lowest GDP per capita of any country in the world. The UN has been heavily involved in helping to stabilize the country but without strong leadership and still riddled with the unhealed wounds from the most recent wars (last cease fire signed in 2003) the country is struggling to push forward. Just to give you a glimpse of the human casualties involved in the tribal conflict: only in the early 90s 300.000 people were slaughtered. Figures for the years that followed are hard to estimate. Currently the Hutu and Tutsi are still fighting for power whether on government level or with local guerrilla warfare. The irony of this conflict is that the actual division between the Hutu and Tutsi was brought in by the Europeans and more specifically the Belgians and Germans. Burundi used to be a German colony before it was taken way from them as a consequence of World War I. In those times the Germans were big on investigating racial origins. They decided (and this is a true story) to label anyone with a large nose (plus insignificant skull measurements) and /or with 10 cows as racially superior and assign them to the TUTSI group and everyone else to the HUTU group, leaving the obvious Pygmys to themselves. The Germans believed that people with large noses had traces of Caucasian origin and thus were racially superior. Then the Belgians came and introduced ID cards marking people as one or the other. Throughout the colonial times both the Germans and the Belgians positioned the Tutsi (a clear minority group) in power, artificially establishing a form of aristocracy, and played on ethnic animosities to achieve their own goals. Once Burundi became independent, the majority Hutu pressed for power and the conflict between the two only escalated over the years. What the Germans and Belgians created still continues to bear rotten fruits. So we decided to go there and have a look.

According to rather unreliable sources we had to catch a minibus to the border, then take a taxi to the closest town where we were to catch a bus heading towards Bujumbura- the capital. Being the first ones to arrive at the minibus stand at 7 in the morning we nicely profited from the first mover advantage and secured ourselves two seats right next to the driver. In Africa these seats are always the best as you are guaranteed that no other passengers will be crammed up next to you- something which you are sure to experience if you place yourself somewhere in the back. Rapidly acquiring willing passengers we were soon on the road. Immediately we said goodbye to the paved roads adorning the streets of Kigoma and said hello to the endless field of holes leading us to the boarder. Looking back over our shoulders to check out the squeezed in passengers sitting on top of each other, standing and squatting in the back we didn’t dare to complain about the comfort of our ride. The boarder between Tanzania and Burundi is separated by a 3 km wide no-mens-land which after having checked out from Tanzania we had to cross on motorbikes. Wearing our large/heavy backpacks on our backs and the small ones in the front we prayed for our lives holding as tightly as possible as our crazy drivers sped through the hilly, dusty and pot hole dotted boarder land. A tired man wearing a dirty worn out dark blue uniform welcomed us to Burundi. He invited us to his shabby and dusty office where he manually registered our arrival in his brown notebook. The computer standing on his desk was there for decoration purposes. In broken English he informed us that we had 72 hours to cross over to Rwanda, cashed in 20 USD, stamped our passports and that was it. Outside the boarder post the two of us squeezed in the front seat of the passenger car while the driver invited another passenger to share the drivers seat with him. Once we were 9 in total (an ordinary Toyota Corolla) our taxi took off. As we were passing by abandoned large UN refugee camps the road, to our great delight and surprise, turned to smooth tarmac. It seems that UN funds were well invested in improving infrastructure. While the landscape didn’t differ that much from Tanzania off the start Burundi had a different feeling to it. It’s hard to describe it, but in essence: unjustified uneasiness. Staring though the window having Karolina on my lap we passed by countless amounts of small billboards promoting micro finance, aid organizations and old UN cars still baring the UN badges driven by locals. Until this day we have not once seen micro finance being advertised anywhere we went, and we did go to some remote places. Not to mention that it was a bit strange that the UN sold their old cars with the badges still on them. Every once in a while ze passed by groups of bored armed soldiers just standing or sitting around playing cards or staring into the distance.

Our taxi finally made a stop in a nameless village conveniently parking right next to a bus already collecting passengers heading towards Bujumbura. Without having to bargain too much we took, what we thought, were the last two seats available and waited for our departure. As our seating space was significantly reduced we painfully recognized that what we thought were two seat were actually four – a chubby man and the ticket checker decided to squeeze in with us. We didn’t allow for it though and the ticket checker had to reluctantly find himself an alternative sitting spot on top of someones boxes. The road all the way to Bujumbura was absolutely fantastic: smooth, paved with only just a handful of potholes. It was so smooth that I actually felt a motion sickness kicking in. Along the way we were picking up and dropping passengers and the atmosphere in the bus was bustling with lively loud chats mixing in with pounding music. We were of course the main attraction but since noone spoke English (French is the official second language) our fellow passengers’ curiosity was left unsatisfied. It would have probably remained so had it not been for a curious man from Congo who joined our rowdy crowd half way though our journey. He politely introduced himself to us in English and proceeded to promote his country and the wonderful precious stones it has on offer. It didn’t take long and his polite chit-chat turned into a full on sales pitch with precious gems and gold as the main items on sale. Seeing our apparent lack of interest he turned strategies and took interest in what we were doing in such a place like Burundi. Little did we suspect that all our, brief as they were, answers to his questions were subsequently translated for the whole bus to hear. Soon questions were pouring in from all directions with our Congoman as the star translator. It didn’t take long and we started feeling uncomfortable so we decided to cut the conversations short and concentrate on commenting on the pounding music and munching on the recently purchased green but juicy mandarins.

Arriving in Bujumbura we only had a few addresses to go to as the Lonely Planet basically advises against going to Burundi. The city looked modern with three/four story buildings lining the streets, large well equipped supermarkets, many internet cafes, restaurants, bars and bustling traffic. For the two of us this was civilization in it’s most advanced form: something with haven’t had the pleasure to enjoy in over a month. We employed our usual routine: one person sits with our bags and the other explores the perimeter for a place to stay. It was Karolina’s turn to run the errands so she quickly disappeared behind the corner leaving me to sit around idly looking after our luggage. Sitting there on the warm concrete staircase hiding from the sun I noticed three bodyguards across the street pointing fingers as me. Without much word they apparently agreed that I needed protection and two of them took guard right next to me. I welcomed my armed personal bodyguards with open arms but it got me a bit anxious about Karolina.  She was gone for over half an hour and there was no sign of her in sight. At the point when I was starting to get nervous I heard the cheerful bells jingling by her ankles and she was back. The look on her face was that of disappointment though. All the hotels were jam packed and there seemed to be little hope for us to find something affordable- only the best hotels in town had some rooms. After a quick discussion I decided to take a look myself. I walked around for about half and hour to no luck.  Once  I got back to our meeting place I found Karolina cheerfully talking to some local. Apparently he stopped by Karolina to simply ask her if she needed some assistance in town as he worked in a nearby hotel.  His hotel was one of the most expensive in town  but  he knew of one that was just around the corner which was very affordable.  It turned out to be a large local guesthouse completely unmarked from the outside – no wonder we missed it. Our new friend Loendre was extremely nice, he took us to a place where we could exchange some money (as there are no ATMs in Burundi) and he agreed to show us around town the following day.

Honestly, while Bujumbura is by no means a modern city to us it had things on offer that we haven’t seen in over a month. Fully equipped supermarkets with freshly backed baguettes and crossoints (Burundi used to be a Belgium colony), all types of cheese, sausages, chocolate: basically all the things you take for granted which we could only dream about. And  on top of that we managed to find an authentic pizzeria serving also homemade pasta. When the perfectly cooked pasta pesto with real parmigiano arrived at our tables we simply stared as if in a trance. We were so greedy for good food that we actually ordered a round of pizza just so that we could eat it for breakfast. It was a glorious dinner, and one we would repeat for the next two nights.

The three days we spent in Burundii passed quickly. We walked around, checking out the local markets (where people did not appreciate our camera so we took secrect snapshots), taking advantage of the good food on offer, watching the life pass by and talking to Loendre about his life in Burdundi. He told us numerous stories about how he survived during the ongoing wars and how he is now saving up for a large wedding which his fiancee is looking forward to and his wallet is definately not. He would like to travel and for that he taught himself 5 languages but to get a visa while holding a Burundian passport to virtually anywhere is next to impossible. But he is happy and looking forward to having a legion of kids.

To us the capital felt relatively safe, although walking back to the hotel at night wasn’t always the most pleasant experience. We didn’t have much time though and before we knew it we had to leave. Rwanda was just 3 hours away. We crossed the boarder without any problems just to find out the following day that the boarder was indefinately closed with new riots braking out throughout the country…

On top of that we also found out about a murder that took place outside of Bujumbura right at the time that we were there: two albinos where hacked to pieces and their body parts sold to unknown buyers. Turns out albino body parts, especially the eyes, hands, feet and genitles are in great demand across many places in east africa. People believe that they can help cure diseases and bring good fortune… body parts are sold on the black market for 50.000 USD – i guess the price managed to temp a few people. For all the concerned white people reading this, it`s only albino skin that has magic powers so don`be afraid. Worse that can happen to you is what happened recently to a white guy kidnapped in the Congo: they released him after a few weeks…but they shaved his head and all body hair for good luck…

Tanganika pod powierzchnia i spotkanie z kuzynami… (English version belowe)

25 -30  kwietnia KIGOMA i GOMBE STREAM – spotkanie z kuzynami … czyli Lowcy doceniaja 2%!

Do Kigomy dobilismy poznym popoludniem. Wypoczeci po rejsie, ale tez spragnieni kontaktu ze swiatem. Ja moglam juz powoli kustykac na obolalych po wodospadzie nogach, jednak zakladanie klapek japonek bylo ponad moje sily – z pokladu zeszlam dumnie w butach trekingowych. Po dotarciu do hotelu i zrzuceniu plecakow, pobieglismy do lokalnej kafejki internetowej. Nie ze nie mozemy zyc bez laczy, ale ostatni raz widzielismy komputery az w Matwarze (Maraton autobusowy, czyli Lowcy jada do jeziora Tanganika…) to bylo jedenascie dni temu a do tego sytuacja w kraju byla dosc wyjatkowa. W czasie naszego autobusowego maratonu widzielismy urywki z pogrzebu prezydenta, ale chcielismy poczytac o wszystkich zmianach osobiscie. Jakie bylo nasze rozczarowanie kiedy we wszystkich kafejach w miescie (az cztery!) poinformowano nas, ze dzis polaczenia nie ma… no coz. Moglismy sobie chociaz komputery poogladac… Nie zalamujac sie jednak zbyt szybko i zludnie wierzac, ze polaczenie wroci jutro (naiwni!), postanowilismy zorganizowac sobie poki co inne zajecia.

Jeszcze  na wybrzezu, spotkalismy jednego bardzo zabawnego Fina ktory tak jak my, podrozowal po Afryce z plecakiem. Byl nad Tanganika wczesniej i na haslo ze lubimy nurkowac, dal nam namiary na jakiegos miejscowego faceta ktory ma tu w Kigomie sprzet i baze nurkowa… No i jak tu nie sprobowac … Grzes po ostatnich nurkach na Mafii byl po porostu zachwycony pomyslem ponownego zanurzenia a ja tez cieszylam sie na wersje wejscia z butla do slodkiej wody. Inna sprawa ze slyszelismy jakies kosmiczne historie o szalejacych w jeziorze krokodylach, hipopotamach i kobrach wodnych – poniewaz jednak nie widzielismy zadnych w czasie rejsu, zdecydowalismy, ze w to wchodzimy. Jeszcze tego samego wieczoru skontaktowalismy sie z Georg-em i umowilismy sie na nurkowania nastepnego dnia.

Nurki zaczely sie pozytywnie. Okazalo sie ze Gorg dysponuje super sprzetem, wspolpracowal z wieloma naukowcami i ma dosc spora wiedze na temat lokalnych endemicznych ryb (ktorych jest ztrzesienie w Tanganice!). Dopasowalismy sprzet, pomoglismy zaladowac lodz i poplynelismy na miejsce nurkow.

Cudne slonce, piekne widoki a ja caly czas glowilam sie jaka jest (i czy w ogole jest) roznica, miedzy nurkowaniem w slonej i slodkiej wodzie. Jak sie okazalo, dowiedzialam sie tego bardzo szybko. Zaraz po zakotwiczeniu, Georg wrzucil nasze kamizelki z butlami do wody a my mielismy wskoczyc za nimi i wpiac sie w nie, juz na powierzchni (sa nadmuchiwane wiec moga sie unosic na wodzie). Moja odplynela troche od lodzi, ale postanowilam, ze do niej doplyne. Wskoczylam do wody i po jakis 20sekundach zrozumialam juz wszystkie roznice miedzy slona a slodka woda – TONELAM! Jedyne co jeszcze zdazylam zrobic, to poinformowac o tym Grzesia, ktory najpierw przyjal to jako dowcip ale po chwili (widzac moj czubek glowy co chwila znikajacy pod powierzchnia) wskoczyl do wody by mnie ratowac.
No bylo to dosc zenujace i czulam sie mocno zawstydzona, ale coz…nie pomyslalam ze woda slona ma duzo wieksza wypornosc niz slodka i w porownaniu do tej, po porostu unosi czlowieka na swojej powierzchni. Zalozylam na siebie bardzo cieniutka pianke (w morzach plywalam w grubych piankach o duzej wypornosci) i do tego zalozylam na siebie pas z dodatkowymi kilogramami (w wodzie slodkiej nie potrzebowalam ich tyle ile zwykle w slonej), do tego dodam ze wskoczylam bez pletw, trzymajac w rekach maske, rurke i pletwy. Jak przyszlo co do czego, to nie moglam nawet uzywac dloni do plywania a nie chcialam wypuscic mojego sprzetu co by go nie zgubic w wodzie (kolejny absurd, bo w morzu sa prady, ktore by go porwaly, ale nie ma ich w jeziorach!). Ufff…no duzo bylo tych glupot, zostalam jednak przez Grzesia wydobyta na powierzchnie. Zalozylam pletwy, dopielam sie do butli a Georg nawet nie zorientowal sie ze cos tam sie nam dzieje… Po tak “spektakularnym i dobrym” poczatku (hihihi) bylismy gotowi na prawdziwe nurki.

Pod woda bylo fajnie. Krajobraz jak z marsa, pelen wielkich okraglastych kamieni. Przyzwyczajona do wszechobecnych korali, nie moglam przywyknac do wszechobecnego piasku. Woda troche mleczno mglista, ale widocznosc dosc dobra okolo 20m. Zaskoczyla mnie mnogosc lokalnych rybek. Bylo ich mnostwo (niektore calkiem spore) jak dowiedzielismy sie z ksiazek, ktore pokazal nam na lodzi Georg, mielismy szczescie widziec sporo endemicznych. Jednak ja najbardziej bylam zaskoczona licznymi krewetkami, krabami, wezami i slimaczkami ktore tam spotkalismy. Naprawde inaczej niz w morzach. Po pierwszym nurkowaniu, zrobilismy sobie krotka przerwe, jednak Grzes zaczal sie skarzyc na bol glowy. Po godzinie mu przeszlo i postanowilismy pojsc na drugiego nurka ale juz na krocej i plytko (przy brzegu rybek bylo jeszcze wiecej). Nurki byly sliczne, jednak zanim wrocilismy do Kigomy Grzes czul sie dziwnie. Nie wiedzielismy co sie stalo i tym bardziej przestraszylismy sie, kiedy wieczorem ja zaczelam sie czuc bardzo zle. Objawy byly dziwne, nie przekroczylismy zadnych norm, a wskazniki mojego komputera dawaly mi bardzo duze zapasy bezpieczenstwa. Podejrzewam ze moglo byc cos nie tak z powietrzem z butli (ktore ladowane byly sprezarka spalinowa) ale tego nie dowiemy sie juz nigdy. Zdecydowalismy, ze dwa nurki wystarcza nam tu w zupelnosci i na wiecej sie nie piszemy. Poszlismy bardzo grzecznie wczesnie spac i rano obudzilismy sie juz bez boli glowy i rozowych policzkow;-). Na szczescie, bo do komory dekompresyjnej mielismy jakies 1000km i bardz nie chcialo nam sie tam jechac!

Internet nie dzialal rowniez nastepnego dnia i powoli zaczynalismy zdawac sobie sprawe ze tak potrwa pewnie do konca istnienia swiata, a przynajmniej naszego pobytu w tym miescie. Zdecydowalismy wiec, ze nie pozostaje nic innego (poczucie obowiazku blogowego, bylo silne, ale technicznie niewykonalne;-) jak wyruszyc na kolejna wyprawe a posty pozostawic na potem. Nastepny punkt programu na naszej trasie, to odwiedziny w najmniejszym parku narodowym Tanzanii – GOMBE STREEM i (na co szczerze liczylismy) spotkanie z dzikimi szympansami.

Zeby dostac sie do parku, oddalonego o 20km od Kigomy, mielismy dwie opcje: albo wynajac prywatna lodz motorowa 1h = 500$, albo przebijac sie lodzia lokalna (publiczna) ?h czekania + 3h plyniecia = 5$… oczywiscie wybralismy wersje druga. Lodz lokalna okazala sie bardziej lokalna niz przypuszczalismy. Lodka wygladala jak zrobiona dla wielkoluda. Normalna lodz (jak wioslowa) tylko, ze z burtami ktore mialy jakies 5m wysokosci. Dawalo jej to mozliwosc duzego zanurzenia i przeworzenia mnostwa ciezkich roznosci. Przekonalismy sie o tym obserwujac przez dwie godziny jak ludzie wtaszczali na nia  dziesiatki ciezkich beczek na benzyne, klody drzewa, paczki, kozy, banany, garki i tysiace innych ciezkich laduknkow. Potem zostala jeszcze doladowana kilkoma setkami osob i o…moglismy ruszac. Scisk byl taki, ze ledwo co mozna bylo siedziec, a najgorsze ze plynelismy w pelnym sloncu i zupelnie bez dachu. Nie dosc ze nas sciskalo to jeszcze spalalo! Szczesliwie udalo nam sie usadowic na przodzie, gdzie znajdowalo sie jedyne 4m2 pokladu. Reszta pasazerow musiala albo siedziec na burtach, poprzecznych belkach, albo na dnie gdzie nie przeplywalo swieze powietrze. Dzieci sie darly, kozy beczaly  polowa pasazerow zarla trzcine cukrowa plujac na prawo i lewo, a my nie moglismy uwierzyc ze jeszcze nie zatonelismy! Bylo niesamowicie, z jeszcze bardziej absurdalnie stalo sie kiedy dostrzeglismy w tlumie malego chlopca noszacego koszulke futbolowa z nazwiskiem “Zurawski” na plecach. Grzes sie wzruszyl, a dyskusje na temat futbolu pozwolily nam przetrwac reszte tej gehenny (czytaj drogi). Do parku doplynelismy przed zachodem slonca.

Na miejscu okazalo sie, ze prawie nikogo nie ma. Bylismy my i jeden japonski turysta (mily, ale jakis dziwny – mial bardzo maly aparat, bez statywu !!! – to dosc nie japonskie). Poza tym, dwoch kolesi z Finlandii ktorzy wlasnie dzis byli na trekingu i jutro rano wracaja do Kigomy. Chlopaki nie byli zachwyceni, bo caly dzien biegali po okolicznych gorach, ale wlasciwie nie udalo im sie zobaczyc szympansow. Jak na park, gdzie za dzien placi sie 100$, to troche kiepsko. Japonczyk i my sluchalismy relacji ze wspolczuciem i cicha nadzieja, ze nam jutro dopisze wieksze szczescie! Jak sie okazalo dopisalo, ale oplacilismy to litrami potu! To co zafundowal nam lokalny przewodnik bylo niesamowite, ale mordercze. Zaczelo sie niewinnie od drozki wzdluz brzegu jeziora. MIelismy mozliwosc zobaczyc budynki, w ktorych mieszkali naukowcy pracujacy tu dla instytutu Jane Goodall (Brytyjka ktora jako pierwsza zaczela badac szympansy i to ona np odkryla ze posluguja sie one narzedziami. Jane przyczynila sie do zalozenia tego parku i pracowala w nim juz od 1966r.) Jednak po 20 minutach, skrecilismy w dzungle w stanowczo bardziej krzaczaste i strome rejony.
System jaki maja w parku Gombe nie jest zly i dosc odmienny od innych parkow. Jako ze codziennie prowadzone sa przez naukowcow obserwacje szympansow, lokalni straznicy, kazdego dnia rano wychodza w dzungle i namierzaja stada. Potem za pomoca krotkofalowek przesylaja namiary na grupy. Problem tylko polega na tym, ze szympansy potrafia przemieszczac sie bardzo szybko i czesto przeskakuja szczytami drzew nad bardzo niedostepnymi i gestymi fragmentami dzungli. Tak wlasnie bylo w naszym przypadku. Po godzinie wedrowki udalo nam sie dotrzec do duzego stada szympansow. Moglismy je slyszec, byly zaledwie kilkaset metrow od nas, jednak nie moglismy ich zobaczyc. Okazalo sie, ze szympansy sa w trakcie polowania, wiec zmieniaja pozycje co kilka minut i szaleja w bardzo, bardzo gestym terenie. Kiedy juz zaczelismy myslec ze nie uda nam sie do nich zblizyc, nasz rezolutny przewodnik spytal nas, czy damy rade z troche bardziej wymagajacym trekingiem? … No jesli dzieki temu mozemy byc blisko szympasow, to oczywiscie, pytanie tylko co znaczy “troche bardziej wymagajacy”? Zaraz sie jednak dowiedzielismy: Najpierw pol godziny wbiegalismy (bo wszystko musialo byc szybkie, w koncu gonilismy stado!) pod prawie pionowa blotnista sciane w dzungli. Niby ulatwial sprawe fakt, ze wokol waziutkiej sciezki jest duzo lian i galezi ktorych mozna sie bylo chwytac, jednak wizja, ze na jakiejs z nich moze siedziec waz i scisniety przez nieuwage “odgryzc sie”, stanowczo nie pomagal. Tempo narzucone przez przewodnika bylo szalencze.. poczatkowo myslalam, ze tylko ja mam ochote wypluc pluca, jednak kiedy sie odwrocilam i zobaczylam purpurowego Grzesia i pol zywego pelzajacego na czworakach Japonczyka, wiedzialam ze nie odstaje od grupy. To jak sie jednk okazalo bylo tylko wstepem. Kiedy dotarlismy do polowy wzgorza, przewodnik niespodziewanie stwierdzil, ze szympansy zmienily pozycje. Bylismy w zielonej masie dzungli, piski malp i polujacych na nie szympansow dochodzily ze wszystkich stron, mi w glowie pulsowalo i moglam slyszec jedynie bicie wlasnego serca… tak wiec zawierzylam facetowi, uznajac ze wie co robi. Kiedy jednk stwierdzil, ze teraz schodzimy i wskazal zielona sciane lasu, troszke sie zawahalam. Spodziewalam sie przynajmniej ze wyjmie jakas maczete, co by utorowac droge, ale nie… Nie wiem ilu z was bylo kiedys w dzungli, ale zapewniam nie jest to las Kampinowski, tu sie nie da przejsc w lini prostej od tak po prostu. Liany, kolczaste krzaki, bloto, galezie, liscie, konary i tysiace zielonosci zagradza Ci droge i chwyta za wszystko co mozliwe. kiedy zas Ty chcesz sie o cos zlapac i podtrzymac, okazuje sie to albo wezem albo jedyna spruchniala galezia ktora rozpada Ci sie w rekach…. majac ta swiadomosc, chyba jedynie pod wplywem oslabienia po wspinaczce, poszlam w ciemno za przewodnikiem. Schodzilismy po gliniastym zboczu dzungli, przedzierajac sie przez krzaczory bez zadnej sciezki (nachylenie jak nic 70%!). Japonczyk wlasciwie bardziej slizgal sie i spadal, Grzes caly czas zawisal na lianach (dzwigal nasz plecak z woda ktory utykal non stop w konarach) a ja sama nie wiem juz jak, przedarlam sie na dol kotliny. Zajelo nam to ponad pol godziny i kiedy umorusani od gory do dolu, w blocie z fragmentami lisci i galezi we wlosach mielismy juz wyzionac ducha, przewodnik zatrzymal sie usmiechna i powiedzial tu sa… jak znalazl je w tej zielonosci, nie wiem, ale wiem, ze kiedy podnioslam glowe na galeziach tuz nade mna, siedzialo kilkanascie szympansow. Pierwsza szympansica jaka zobaczylam trzymala w lapie wielki kawal zakrwawionego miesa i wcinala je radosnie… no tak skonczyly polowanie… Nie moglam jeszcze zlapac tchu ale ogladalam to z otwarta buzia. W ostatniej chwili Grzes odsunal mnie na bok kiedy z galezi nademna polecialo szympansie siku… no coz cieple przyjecie . Bylismy zachwyceni! Pol godziny odpoczywalismy i podgladalismy poczynanie stada. Mamy szympansice z malymi dzieciakami chasaly tuz nad naszymi glowami. Dzieciaki bawily sie, bujaly na dlugich lapkach i popiskiwaly radosnie. Kiedy juz ustabilizowalismy nasze oddechy (po ponad godzinnym biegu) i kiedy ochlonelismy z pierwszego szoku, szympansia rodzina zdecydowala sie na przemarsz. Na szczescie nie wybraly juz wersji nadrzewnej, zeszly na ziemie i z dzieciakami na pleckach wedrowaly powoli sciezkami. To bylo niesmaowite. Byly tak blisko, czasem doslownie ocieraly sie o nogi. Mielismy szczescie towarzyszyc im przez nastepne kilka godzin, wystarczylo tylko wedrowac za nimi i ogladac. Maszerowaly sobie przez dzungle, podjadaly listki i owocki, mialy przerw na odpoczynek, krotkie drzemki i iskanie – wlasciwie, cale kwadranse masowych iskan. Ustawialy sie w “pociagi: (jeden za drugim) i czochraly nawzajem. W ogole nie przejmowaly sie nasza obecnoscia. Ich szympansie zycie toczylo sie normalnie, widzielismy, zabawy dzieciakow, bojki troche starszych samcow i awantury najsatrszego samca, a wszystko  o trzy, cztery metry od nas. Niesamowite. A najbardziej zaskakujace bylo, jak bardzo w tym wszystkim podobne sa do nas, ludz… no w koncu to tylko 2% roznic w DNA… te spojrzenia skrywajace takie zrozumienie i myslace… to sie widzi, ze za tymi malymi oczkami, jest calkiem duzy mozg, ktory sobie kombinuje i mysli. Oszalamiajace, a przynajmniej ja bylam pod wielgachnym wrazeniem.

Kiedy popoludniem, zmordowani i uradowani wrocilismy do obozu, szczerzylismy zeby jak szaleni. Szczescia dopelnila jeszcze kapiel w krysztalowej wodzie jeziora. Widok na dzungle, odglosy malpich harcow i najpiekniejszy jaki widzielismy w Afryce zachod slonca. Dla takich chwil sie zyje!

25-30th April KIGOMA & GOMBE STREAM-  The difference between sweet and salt water diving andtracking’em cousins

Pushing our way through an enthusiastic crowd of locals trying to disembark the MV Liembe in Kigoma we had three goals in mind: first and foremost reconnect with the world (read:spend some mindless hours on the internet), find someone to go diving with at the Tanganyika lake and finally go and visit the Gombe National Park to reconnect with our not so distant cousins the Chimpanzees (whose DNA is in 98% the same as humans).

Since Kigoma is a large town, connected to the outside world by railway tracks and random stretches of paved roads we were confident that we’ll be able to spend some pleasurable hours reading and scribbling stuff on the internet. The fact that internet cafes were lining the streets only added to our disappointment once we were informed that for unknown reasons the whole city was recently disconnected from the internet. Every day we were promised access on the following day until we finally rendered arms. It was not meant to be that we should reestablish contact with the outside world. Bitterly disappointed all was left to do was to focus on our other goals.

Sweet water diving! George, a man recommended to us by a group of Irish guys we met a few weeks back, was to be our guide. We gave him a call and over a cold beer we discussed the details. He has been diving in the waters for over 15 years and was one of the few people in town who had his own new equipment and a boat. Just so that we would feel comfortable he assured us that there were no random crocks lurking around Kigoma nor were there many snakes. Both to Karolina and myself these were to be our first fresh water dives so excitement was in the air. Before we got in the water we acquainted ourselves with all the endemic species whose habitat we were to disturb and we got ready to take a dip in the water. George threw our BCDs (jackets with tanks) in the water so that we would put them on while in the water. Karolina went in first, and she immediately understood what are the differences between salty and fresh water. Wearing her wet suit and weight belt she started sinking like a rock the minute she hit the water surface. Yes, salt keeps you flouting, sweet water doesn’t. We didn’t think about it, but wearing the same weights as you would normally wear for salty water, not to mention sporting a thinner wet suit (which also contributes to your faster sinking) isn’t the best idea when entering fresh waters. Initially I took her odd behavior (read: grasping for a breath while randomly reemerging from underneath the water surface) as a joke and didn’t react.  Once I realized what was happening I jumped in after her…wearing my weight belt… it was comical. For some reason though, my weights didn’t affect me as much and I managed to ‘save the queen’. Since the incident wasn’t really that serious though, we just put our gear on and enjoyed the dives. The visibility under water was perfect, about 20 meters in all directions and George was leading the way introducing us one by one to all the little creatures. We saw hundreds of Clichlid fish (endemic to this lake), crabs, sweet water shrimp, small snakes, snails and probably about a hundred other little creatures which I’m unable to recall. The landscape with it’s yellowish colors, large rocks and practically no vegetation was like entering a whole, yet, another new world. It would have been a great experience had it not been for the fact that in the middle of it I started feeling a bit strange and didn’t feel very comfortable throughout most of the second dive. Karolina on the other hand took the dives very well but collapsed on the bed feeling weak once we returned to the hotel. Maybe it was the air in the tanks, we don’t know. We decided to rest for a day and give the internet a chance. The internet didn’t oblige, still no connection on the following day. Thus, it was time to make our way to Gombe National Park.

Gombe National Park located just 16km north of Kigoma, is the smallest national park in Tanzania, only 20 square miles of forest running along the hills of the northern shore of the lake Tanganyika. Accessible only by boat it is most famous as the location where Jane Goodall pioneered her behavioral research conducted on the chimpanzees (1960). So, off we were to meet our distant cousins in the wilderness.
To get there we had to find a boat. We went to the harbor in the early afternoon to see what our choices were. One option was to hire a private boat which costs 1 hour – USD500 or take local transport for USD 5. Needless to say we went for the local option. The pier was still deserted when we arrived, with just a few large and amazingly deep boats standing on the shore. Climbing on top and settling ourselves comfortably we once again naively expected a comfortable ride. What was to follow surpassed all of our expectations. While the boat was of sizable proportions we did not at any moment expect it to fill up this ‘thoroughly’ with fellow travelers. I can’t even begin to estimate how many locals managed to climb aboard but I think it will suffice to say that is was impossible to perform a head count. Crammed like sardines in a can we decided to take it as yet another experience. For me the star of the show was a little boy who sat down in front of us wearing a ‘Zurawski’ Celtic Glasgow jersay (Zurawski is one of the few semi-known Polish football players who played for Celtic for two seasons). He was proud of his jersey but I’m sure he had no idea as to why I was patting him on the back. The journey was long but despite the lack of comfort very enjoyable. The boat made it’s way swiftly through the mirror like water surface which beautifully reflected the endless picturesque green hills as we passed by. The boat would make, what seemed to us like random stops, to drop off and pick up people and the merchandise. Our drop off point came three hours into the journey and while it was an enjoyable ride it was a welcome relief to finally be able to release our sore limbs from the doubtful comforts of wooden planks we were siting on.

Stretched out along the shore of the lake, the Jane Goodall research team maintains a properly functioning research camp equipped with a small hotel for tourists. We were warmely welcomed by the local staff and a nice lady introduced herself as our guide for tomorrow’s trek into the jungle. It was to be only us and a nice Japanese guy – a bit strange for a Japanese person: he only had a small camera with him, plus of course the primates. The next morning our trek was to start at 8 in the morning so I judged it late enough to allow me to join the locals in watching the Champions League semi final between Barcelona and Inter. The result of the game was a good omen for tomorrow’s chimp hunt.

Chimp trekking is an interesting process. Every morning three trekkers from the camp set out into different parts of the jungle to locate the primates. Once they do, they communicate their location to the researchers who then proceed to climb the slopes to investigate the monkey business. Upon clearing the breakfast table of all the food we were given two choices by our guide: either we could go the hard way, climb some very steep and slippery slopes to find a large group or we could stay close to the shore and check out a small family of chimps. It was no time to be lazy so in unison, to our guide’s dread, we opted to the long trek. To enter the jungle we simply had to turn the first corner behind our hotel. Seriously, it was not even 5 meters and we were in front of what seem to me a doubtfully penetrable forest. The jungle was thick right from the start and with every step it was getting thicker. The ‘morning trekker’ came down the slope to meet us to optimize our root to the fast moving chimps. He said that we were in luck as the Chimps were hunting today for meat – a task they perform rarely due to their veggie loving nature- and once they were done with the hunt we were in for a treat as they would stay put. ‘Really, chimps eat meat?’ I asked stupefied. Apparently they do, but only once in a while and most often they delight in other monkey’s flesh. ‘Interesting’ I thought, as the slopes begun to get steeper and steeper. We followed the fast moving trekker through slippery tunnels of think vegetation for about and hour and a half. From time to time the Chimps made themselves heard but it was obvious that the sounds came from a significant distance. Having made it to the top of the second hill, our trekker made, what seemed to me, an irrational decision. Throughout our trek we have stayed on a semi-made and marked path. Now being on top of a slippery mountain our trekker was suggesting that we enter the thick vegetation to climb down, off the track. No machete to ease our way down though the all present branches, bushes, spikes and what not we proceeded to basically slide uncontrollably down grabbing at whatever plant we could to retain a feeling of control. Our descent lasted for about half an hour and just at the point when I was about to loose it being stuck in some liane for a hundredth time our trekker grinned back at me indicating that our hunt was over. I looked above my head and right there, on a high branch was a chimp momma grooming an uncooperative little chimp trying in all his might to make an escape from him momma’s firm grip. As I looked around I started noticing chimps in every direction: on the ground, on the low and high branches, jumping around and still, all oblivious to our arrival. The most interesting chimp was of course the one that was having his meat dish. Down the slope, hiding from the rest of the crowd, we saw a large chimp, hands and mouth covered in blood devouring a little money. Not exactly the friendly chimp image we had in mind when thinking about meeting our cousins. But then again, we are cousins, so why the surprise. The family we managed to track down was one of the largest in the area and they took our presence with great ease and comfort allowing us to eavesdrop on their life without hardly making any notice of us. The babies took interest in us but the all watchful mothers never allowed them to come close. One playful chimp decided to greet us by peeing on Karolina’s head from up high. He missed her by millimeters. On one occasion I was sniffed by the leader of the group by I wasn’t interesting enough to grab his attention for long. We were supposed to stay with them for about an hour but because of our impressive trekking techniques we were allowed to stay with them for a whole half day. We followed them around as they moved from place to place interacting with other groups. Our guide told us the stories of each family we encountered, how family members take care of each other, how they communicate and why they fight. Honestly it was enough just to sit beside them and watch them go on with their activities. Watch the kids abuse of their mothers by pulling and jumping on them in all possible ways, watch them sit in rows grooming each other, fight with each other over who found a specific plant first and basically stare in amazement at how much they resemble us.  Our day with them went by in a flash as we moved from one group to another, and by two in the afternoon we were perfectly content to make it back to the camp, take a dip in the lake and relax for the rest of the day. It was a tough trek but I would recommend it to anybody, especially that by the end of it you are treated to an empty sweet water beach ready to sweep you of your feet with a sun set painting the sky in a most bizarre combination of purple and green colors.

Zly przewodnik, czyli jak bez wizy, paszportu i wiedzy przekroczyc granice… (English version below)

21-25kwiecien JEZIORO TANGANIKA – morderczy wodospad, straszne karaluchy i “parostatek” Krawczyka

Po szalenczym, autobusowym maratonie przez poludnie Tanzanii, udalo nam sie dotrzec do celu. Dojechalismy do jeziora Tanganika. Jeziorko to, jest najdluzszym na swiecie (673km), drugim co do glebokosci (zaraz po jeziorze Bajkal – max 1470m glebokosci) i drugim co do wielkosci ( po jeziorze Wiktorii – powierzchnia 32900km2) jeziorem slodkowodnym. A poza wszystkimi tymi, cyferkowymi wywodami, jest po prostu PIEKNE. Krysztalowa woda i tafla przypominajaca czesto plyte lustra, urzekaja od pierwszej chwili.
Jezioro Tanganika jest granica dla w sumie czterech krajow. Od polnocy otacza je Burundi, od zachodu Demokratyczna Republika Konga, od poludnia Zambia a od wschodu Tanzania. My dotarlismy do jeziora na poludniowym wschodzie, czyli od strony Tanzani, przy samej granicy z Zambia. Nasza dluga podroz zakonczyla sie w wiosce Kasanga. Malenkim i urokliwym ale bardzo “dziurowatym” punkcie. Kasanga ma kilkuset mieszkancow, otoczona jest bardzo zyznymi polami a ludzie w zaleznosci od pory roku, trudnia sie tu uprawianiem roli lub lowieniem ryb. W wiosce nie ma pradu, konczy sie tu tez bita droga. Nie ma to jednak zbyt wielkiego znaczenia, poniewaz nie ma tu samochodow a jedyny busik jaki tu dociera, to dzienny bus z pobliskiego miasta … no znaczy nie tak bliskiego, bo przejechanie 150km zajmuje okolo 8 godzin. We wsi sa tylko trzy jadlodajnie (serwujace wylacznie ryz i fasole) oraz tylko jeden (kosmicznie obskurny) hotelik a to tylko dlatego ze raz na dwa tygodnie, przybija tu, przeplywajacy przez jezioro prom. My wlasnie czekalismy na ten prom. Wyrusza on z samego poludnia jeziora (z Zambii) i w ciagu prawie 72 godzin, dociera na polnoc jeziora do Kigomy (miasta w Tanzanii).
Poki co, mielismy dwa dni do przyplyniecia statku i zamierzalismy je w pelni wykorzystac. Jeszcze tego samego wieczoru kiedy dojechalismy, udalo nam sie (dzieki pomocy kierowcy z busika), dotrzec do jednego z nielicznych mieszkancow mowiacych po angielsku. Postanowilismy ze zatrudnimy go do zorganizowania nam wyprawy, do pobliskiego Kalamba Falls. Jest to drugi co do wysokosci wodospad na swiecie (chodzi o wodospad  swobodny – czyli taki ktory odrywa sie od progu i nie dotyka brzegu skal do samego dolu) i mielismy wielka chetke obejrzec go sobie z bliska, tym bardziej ze nie jest on zbyt czesto odwiedzany przez turystow. Wodospad znajduje sie dokladnie na granicy Zambii i Tanzani i jak powiedzial nam nasz przyszly przewodnik, moglismy sie tam dostac lodka. Plan byl taki ze poplyniemy nastepnego dnia mala lodka motorowa, doplyniemy prawie pod sam wodospad i potem, w zaleznosci jak stroma bedzie trasa, postaramy sie wdrapac na szczyt. Uzgodnione, zaklepane, przedplata na benzyne zaplacona – czyli moglismy spac spokojnie.
Nastepnego dnia o swicie, ktos zapukal do naszych drzwi… w pierwszej chwili nie poznalismy go, ale tak.. to nasz przewodnik: garniturowe spodnie, koszula z mankietami i “prawie zlote” spinki do mankietow. No coz, w tym momencie, zdecydowanie pobil on nawet nasza przewodniczke z Watamu (“Lowcy sie bycza…”). Nie poddalismy sie jednak i w podartych bojowkach (upewniajac sie tylko ze wszyscy razem, plyniemy na wyprawe  na wodospad), wyruszylismy z naszym wyelegantowanym przewodnikiem.

Jezioro o poranku bylo sliczne, lodka przecinala gladka tafle wody kiedy mijalismy lodeczki lokalnych rybakow. Kapitan lodzi pokazal nam drugi brzeg, gdzie znajdowalo sie Demokratyczna Republika Konga i brzeg na poludniu gdzie byla juz Zambia. Slonce powoli zalewalo okoliczne zielone wzgorza promieniami. Mimo pustych brzuchow mielismy pelno energii.

Po godzinie, dobilismy do jednej z malenkich wioseczek na sniadanie. Okoliczne dzieciaki doslownie pochlonely nas w swojej masie. Wioseczka byla naprawde koncem koncow swiata, bo nie bylo tu nawet drogi ktora mozna by do niej dojechac. Jedyna opcja to lodki, tak wiec wizja spotkania kogos obcego (a do tego bialego!) byla wprost nieprawdopodobna – dzieciaki szalaly ze szczescia i zdziwienia!
Sniadanie skladalo sie oczywiscie z nieodlacznych ciapat i herbaty, kiedy wiec wyciagnelismy sloik Nutelli, wszyscy byli w szoku. Nasz przewodnik i kapitan, dali sie namowic na sprobowanie tej dziwnej mazi i kiedy na ich ustach pojawil sie usmiech, wianuszek dzieciarow i mlodych chlopakow “nadzorujacych” nasze poczynania przy stole zawrzal…
Hitem (jak zwykle) okazal sie aparat fotograficzny, a zwlaszcza opcja pokazywania zrobionych przed chwila zdjec. Dzieciaki prawie zadusily mnie z radosci i ledwo co udalo nam sie wydostac z wioski.

Po dziesieciu minutach w lodce, dobilismy do kolejnej malenkiej wioseczki. Jak poinformowal nas przewodnik blyskajac swoimi “prawie zlotymi” spinkami – tu wysiadamy. Znow ciekawskie dzieciary, male lepianki …ale nigdzie sladu wodospadu?

Na pytanie gdzie grzmoty i woda, przewodnik wskazal na rzeke wplywajaca do jeziora i stwierdzil, ze to juz tu, ale trzeba wejsc troche na wzgorza, bo blizej nie da sie podplynac lodzia. No coz jak sie nie da, to trudno. Zlapalismy lezace na dnie lodzi buty trekingowe i z wizja zamiany naszych klapek na nie, spytalismy sie pana eleganta jak daleko do tego wodospadu? No chwila, moze trzydziesci minut i nie za stromo, ta drozka na wzgorze… Skoro rzut beretem, to szkoda ceregieli. Zostawilismy wiec nasze trekingowki w lodce i ruszylismy za blyskami mankietow…

Schody (w znaczeniu problemow bo bynajmniej nie elementu architektonicznego)  zaczely sie juz po pol godziny… odkrylismy, ze zgroza, ze nasz przewodnik nie wie gdzie isc i pyta sie lokalnych o droge. Co gorsza, po pol godzinie stwierdzil ze to chyba jeszcze kolejne pol godziny marszu, a kiedy przyparlismy go do muru, przyznal w koncu ze nie wie, bo nigdy tej trasy wczesniej nie robil! Lokalni chlopi, mijani na nielicznych poletkach, nie wydawali sie przekonani ze to niedaleko, ale mimo wszystko wiedzieli w jakim kierunku powinnismy isc. Zdecydowalismy ze skoro jestesmy juz tu i caly dzien przed nami, to postaramy sie dotrzec. Problemem byla tylko trasa, ktora z niewinnie wijacej sie wiejskiej drozki, zamienila w stromy szlak po wielkich kamulcach, pnacy nieugiecie do gory. Szlismy i szlismy w naszych dzielnych klapkach (tak tak, trekingowki bezpiecznie odpoczywaly na dnie lodzi), ale z kazdym kolejnym kamieniem, nogi skrecaly i slizgaly sie coraz bardziej. Przewodnik nie kryl sie juz ze swoja niewiedz i bezwstydnie wypytywal wszystkich o droge. Po godzinie poddal sie juz na tyle, ze zciagna spinki i zdjal koszule – choc trzeba przyznac, ze w garniturowych spodniach i bialym podkoszulku nadal wygladal szykownie. Mijalismy poletka, lasy i wielgachne polacie gigantycznych traw. Mijalismy lokalnych rolnikow i rozradowane dzieciaki. Wedrowalismy drozkami szerokimi na 20cm zakryci przez trawe i krzaki a czas mijal.

Po trzech godzinach mielismy juz dosyc… Choc lokalni nadal wskazywali jakis kierunek na haslo WODOSPAD, to reakcje (wlasciwie szok) dzieci mowil nam, ze nigdy wczesniej bialych tu nie widzieli. Ludzie nie mowili juz nawet w tym dialekcie co w Kasandze! Cudem mielismy ze soba dwie butelki wody (no bo kto na trzydziesto minut owy spacerek tyle bierze?), jednak pierwsza butelka zaczela nam sie juz konczyc. Nogi obtarte, obolale, goraco (tak, tak nie zabralismy kremu z filtrem!), ogolnie przestalo nam sie podobac. Kiedy bylismy juz bliscy decyzji o powrocie uslyszelismy delikatny szum… Przewodnik szczesliwy jak nigdy i dumny jak paw (nie pytajcie czemu) oznajmil z usmiechem – To tu, wiedzialem ze tu jest ten wodospad! Grzes powstrzymal mnie, przed uduszeniem go golymi rekami. Nie mialam wystarczajacej cierpliwosci, by tlumaczyc mu roznice pomiedzy: trzydziesci minut a cztery godziny.

Najwazniejsze jednak ze dotarlismy! W koncu! Po prawie czterech godzinach, bylismy juz przy wodospadzie, juz moglismy go slyszec. Podchodzilismy wyjatkowo duza i ubita droga, usmiechnieci rozmawiajac o tym ze w koncu koniec meki… kiedy nagle stanela przed nami tablica. OPLATA ZA WEJSCIE!. Tak, to kolejna rzecz, o ktorej nie powiedzial nam przewodnik… jaka oplata? Ale zaraz oplata 5000! – to jest jakies 40$ za osobe, a to sporo… i wtedy uswiadomilismy sobie ze na tablicy informacyjnej nie ma Tanzanskiej flagi, tylko jakas inna, a oplata podana jest nie w Tanzanskich Szylingach, tylko, no wlasnie Zambijskich Kwachach!
Dla naszego przewodnika, nie bylo nic niewlasciwego w zabraniu nas do Zambii bez uprzedzenia nas o tym. Znalezlismy sie w innym kraju, bez wizy, paszportu a nawet bez jakiegokolwiek dowodu tozsamosci. Jak poinformowal nas radosnie przewodnik, oficjalnie granica jest rzeka ktora pokazal nam rano w wiosce i przy ktorej zostawilismy nasza lodke. Czyli od ponad czterech godzin, wedrowalismy sobie beztrosko po Zambii – to by wyjasnialo zmiane dialektu w wioskach! Lekko sploszeni i totalnie niezrozumiani przez przewodnika, stwierdzilismy ze i tak nie ma tu zywej duszy, do wodospadu zostalo z 500m wiec idziemy i konczymy podroz. Na drodze, stanal nam tylko straznik parkowy… Kiedy jednak zobaczyl nasze zmordowane twarze, obtarte nogi i wysluchal opowiesci o niekompetentnym przewodniku, pozwolil pojsc nad wodospad za symboliczne 3$. Nareszcie!!!!!
Wodospad byl oszalamiajacy! Gigantycznie wysoki i piekny! 235m spadajace w otchlan pomiedzy skalami i tworzace dziesiatki tecz po drodze. Nikogo dookola, dzungla po horyzont, huk wody i my na samym szczycie tego wszystkiego. Bylo cudnie! Straznik okazal sie zreszta bardzo milym, mowiacym po angielsku  i najwyrazniej, spragnionym towarzystwa czlowiekiem, bo opowiadal o wszystkim z wielka checia. W koncu moglismy wsadzic obolale stopy do zimnej wody. Ja tylko zlapalam paranoje, niepodchodzenia zbyt blisko do krawedzi zalamania wody (w koncu to jednak 235m – raczej ostatnia podroz w zyciu w razie poslizgniecia) ale nasz przewodnik jak i straznik nic sobie z tych metrow nie robili.

Przy wodospadzie siedzielismy ponad godzine. Pieknie, blogo i relaksujaco! Nie wygladalo na to ze rzad Zambii wiedzial cokolwiek o naszym nielegalnym wtargnieciu na ich ziemie, ale i tak wiedzielismy, ze musimy powoli sie zbierac. Byla 2 po poludniu a powrot mogl zajac kolejne cztery godziny. Pozegnalismy sie ze straznikiem i ruszylismy przez pola, trawy, lasy i kamulce do domu (a wlasciwie do lodzi). Najpierw bylismy zli na przewodnika, ale potem kiedy porwaly nam sie na kamieniach klapki i musialm isc boso, bylo nam juz wszystko jedno. Bylismy w obcym kraju, bez wiz, paszportow, jakichkolwiek dokumentow, konczyla nam sie woda, rozwalily buty i jedyne co nam juz pozostalo to smiech… Nasza radosc poglebily jeszcze mijane pola. Dopiero wracajac odkrylismy jak ciekawe roslinki na nich rosna…

…niestety, jak pech, to pech. Okazalo sie ze to Kasawa ludzaco podobna do tych boskich krzaczkow. No coz stanowczo nie byl to nasz dzien.

Do lodki dotarlismy wpolzywi, a ja ze zdartymi do krwi nogami. Byl juz zachod slonca, a tymczasem mielismy jeszce jakies poltorej godziny lodzia do Kasangi. Zziebnieci, brudni, glodni i spragnieni do wsi dotarlismy po osmej, co tu oznacza srodek nocy (nie ma pradu i swiatla). Ja zdecydowalam sie ze potrzebuje “prysznica”, zanim pojdziemy jesc “wyborny”ryz z fasola. Tak wiec w naszym obskurnym hoteliku, na podworku, Grzes przy swietle z latarki, napompowal mi  troche wody do miednicy i poszlam do malej klitki, ktora sluzyla za lokalny prysznic. Sama juz jednak stamtad nie wyszlam….

Podczas “kapieli” dostalam majakow, goraczki i co najgorsze paranoii ze zezra mnie karaluchy. Inna sprawa ze byly one wszedzie, w naszym malo gwiazdkowym hoteliku, ale wczesniej mi to jakos nie przeszkadzalo… Teraz jednak, na widok tych malych stworzonek biegajacych dziarsko po scianach, poprostu oszalalam. Goraczka zrobila swoje i unieruchomila mnie na srodku klitki, placzaca i jeczaca ze : “zjedza mnie robale !!!!!”. Grzes niczym matka, wyczul szostym zmyslem ze cos nie gra i przyszedl z odsiecza. Wyciagnal mnie spod prysznica. Wsadzil do lozka pod moskitiere (co by mnie te “krwiozercze” stworzonka nie nachodzily) i zarzadzil leczenie. Bredzilam do rana, ale o swicie bylo lepiej. Jednak na haslo ze mialabym zostac jeszcze jedna noc w tym strasznym hoteliku (lub wziasc tam prysznic) dostawalam gesiej skorki. Z utesknieniem, leczac pelne babli stopy i nadal bolaca glowe, czekalam na majacy nadplynac wieczorem statek.

Grzes wykorzystujac poczucie winy przewodnika, zmusil go by pomogl nam zarezerwowac kajute pierwszej klasy na promie i dostac sie na niego w najwygodniejszy sposob. Kiedy dotarlismy na prom wieczorem, plakalismy z radosci. Ja bo nie bylo karaluchow, a Grzes bo na statku byly lodowki z zimnym jak lod piwem!!!!

W gruncie rzeczy nasz przewodnik byl dobrym chlopakiem i mial dobre intencje. To ze wyszlo z nich moje odwodnienie, pokaleczone stopy i rozwalone buty, no coz….Grzes tlukl mu przez godzine, jak nastepnym razem powinien sie za cos takiego zabrac, czy to jednak zadziala? W imieniu wszystkich innych podroznych, ktorzy dotra do Kasangi – mam nadzieje ze tak.

Prom okazal sie malenki ale dla nas, po morderczym maratonie, nielegalnej wyprawie na wodospad i obskurnym karaluchowym hoteliku, byl jak Tytanik (oczywiscie chodzi o luksus nie o bezpieczenstwo;-). Prywatna kajutka z umywalka (z biezaca woda!!!), knajpa z zimnym piwem i menu bogatszym niz ryz i fasola… zyc nie umierac! Przez kolejne dwa dni w glowie latala mi wciaz i wciaz piosenka Krawczyka “parostatek” (http://www.youtube.com/watch?v=sYqHPJCEc1c )  i staralam sie oddac jej klimatowi calkowicie.

Cale dnie spedzalismy w przewiewnej knajpce, jedzac, pijac, grajac w kosci, czytajac ksiazki, leczac pokancerowane nogi i ogladajac zycie toczace sie dookola. A zycie sie dzialo…! Caly statek byl jednym wielkim nielegalnym transportem dobr wszelkiego rodzaju. Towary z Zambii zaladowane przez zaloge byly wymieniane w trakcie podrozy na lokalne dobra lub na kase. Pol biedy jesli wymiany i handle zachodzily na regularnych postojach, ale czesto dokonywane byle w biegu (bez zatrzymywania promu!). Zreszta wszytkie inne postoje (poza Kasanga) odbywaly sie na srodku jeziora. Prom zatrzymywal sie niedaleko brzegu i podplywaly do niego inne male lodki z pasazerami i tobolami ktore trzeba bylo zaladowac na statek. Ludzie musieli wdrapywac sie po burtach, a klamoty byly przez nie przerzucane. Nie obylo sie oczywiscie bez tragedii i afer. Zamoczone torby, podtopieni ludzie, piejace kury, bijatyki miedzy zaloga a handlujacymi z nimi lokalnymi … no na pewno sie nie nudzilismy. Rejs idealny!

Kiedy dotarlismy w niedziele poznym popoludniem do Kigomy (Miasto w zachodniej Tanzanii na polnocy jeziora Tanganika), bylismy gotowi na nowe wyzwania a stopy podgoily sie na tyle ze moglam juz powoli kustykac.

21- 25 April TANGANYIKA LAKE - welcome to Zambia!

Few minutes after arriving at it’s shores we sat down on a broken boat, feet dangling and marveled at the beautiful lake’s mirror like water surface embraced by lush green hills from all sides. Tanganyika is the longest lake in the world and also the second deepest. It’s bordered from the north by Burindi, the west by the Democratic Republic of Kongo, the east by Tanzania and the south by Zambia. While this lake is enormous in length it’s rather narrow and you can actually see both of it’s side shores all the time while standing on it’s sandy coast. Kasanga the place where we ended up is right at the border between Tanzania and Zambia which means it’s on the lakes’ south eastern tip.

The village is small in size with just a few hundred inhabitants, but it’s houses are spread over three hills forcing it to have actually two town centers, one on each edge. Although the nearest city is just a stone’s throw away (100 km) the complete lack of roads make it a grueling eight hour ride to reach it. There is no electricity, no running water and there are only three places where you can eat, all serving the all present rice and beans, sometimes, but only sometimes you’ll get some tea. The inhabitants live of the land cultivating rice, corn and casava. Some try their luck fishing but truthfully the lake, despite it’s great size, is scarce in fish (at least in the southern part). Once a week (sometimes two weeks) the village is brought to life by the arrival of the infamous (at least in these parts) MV Liemba, a passenger cargo ferry built by the Germans in 1916 and soon to be celebrating it’s centenary. This boat being built during World War I, still makes it’s way slowly from the north of Tanzania (depending on the political scene including Burundi in the picture) all the way to the south to Zambia and back, picking up people, merchandise and all types of goods as it goes. The journey from Kasanga to the north of Tanzania Kigali takes 72 hours and we had two days to go before we would hop on The MV Liemba’s deck.

Our joy from arriving in Kasanga could not be spoiled by neither the dirty local guesthouse nor by the fact that the only food available was once again: rice and beans.  We were happy to be finally off the bus marathon, proud of our perfect timing for the MV Liembe and ready for the next days’ exploration:the second highest single drop waterfall in Africa hiding, rumor has it, in the surrounding hills: Kalambo Falls. Because of it’s location, few tourist actually venture to see it, which to us made it even more appealing.

Thanks to our helpful bus driver we quickly managed to locate, what appeared to be,the only English speaking person around, who gladly declared himself ready to re-qualify himself from his usual farming occupation to become a guide for a day and show us the root to the falls. He assured us that the falls were not really that far and that we could reach them by boat and then climb to the top if we wished. Being awfully tired as we were we naively went to sleep dreaming of a leisurely day on the lake being escorted to the bottom of the falls in a private boat.

A local man wearing suit trousers and an ironed shirt decorated with golden cufflinks came knocking on our door early in the morning announcing that our boat is ready. Robing our eyes it took us a few seconds to realize that this is our re-qualified farmer in his knew role.  A tad bit surprised and perplexed by his attire, we joyfully agreed. He told us that before reaching the falls we shall stop for breakfast in a local village for some chapati. We will not be able to unfortunately reach the falls by boat but we shall come close enough to enjoy just a short hike. Alarm bells started ringing, but we decided to snooze them ‘who cares if we get there by boat or we have to walk a bit’?

It was great to finally travel with an alternative means of transportation. The Tanganyika lake, with it’s crystal clear waters, the surrounding mountains and sandy shore was exactly what the doctor prescribed after our little bus adventures. It took us about an hour to get to the village which turned out to be far more remote than Kasanga. With absolutely no roads leading to it this village’s only contact with the world comes from the boats approaching it with the frequency of the full moon. As we were approaching half of the village flooded to our welcoming with excited children chanting : ‘Mzungu!. Mzungu!’  Gracefully maneuvering through the ant-field of kids coming at us from all directions we eventually made it to a local hut for our breakfast at Champions: chapati and tea. You should have seen the faces of the whole village once we took our a Nutella jar to add some flavor to our chapatis. Even the elders came to have a look at what the ‘whities’ were eating. In the end, half of the village helped themselves to our jar all lively discussing their new taste experience. After breakfast the kids demanded a photo shoot with a mandatory viewing of taken pictures on the little LCD screens. Karolina was their star with a whirlpool of little guys and girls making circles around her demanding portraits, group pictures and making funny faces.

Our hike started at the next village, judging by the amount of kids approaching us this one was a bit more acostumed to seeing tourists every now then. Before leaving the boat we asked our guide if we should wear our hiking shoes or can we just go there in our everyday flip-flops. He said it’s not much of a hike and most of the road is flat. Fast forward four hours later and we were still making our way to the falls. Turned out that our guide has never been to the falls, he didn’t know the exact root to take and we had to grab one of the kids working in the fields to show us the way. We climbed over steep rocks, crossed 2 meter high grasslands, casava fields, forests and we still weren’t there. Eventually, once we got to the falls it turned out that we ended up in Zambia – without passports. We simply illegally crossed an invisible boarder without realizing it. Our guide didn’t care, but we felt a bit uneasy. The park guide welcoming us at the gate to the falls smiled sympathetically at our story, invited us in free of charge and said “I am sorry your guide confused you.’ Yes, he definitely manged to confuse us.

The Kalambo waterfall is the second highest waterfall in Africa with a 235 meter single drop and we had the whole sight to ourselves. Tired from the flip-flop hike we simply dropped on the ground by it’s top and rested for about an hour. While enjoying the view we could only laugh at our naivety with once again believing the locals instead of trusting our instinct and common sense. We looked at our blistered feet and shook our heads in disbelief. We actually left our hiking shoes in the boat. And right at that moment the park guide asked me for a lighter, without giving it as much as a thought I handed him the light and resumed chatting with Karolina. Seconds later all the grasslands surrounding us were on fire.

Bewildered I asked the park guide why did he do it? He sat town beside me and said he dislikes snakes and there are too many of them thus he decided to take the opportunity to scare them off. ‘Risky, in a dry forest’ I though but by then everything around us was on fire, except the stones we were sitting on. It took about 15 for the fire to put itself out but this experience only added the surreal feeling we already had about this day.

We relaxed by the falls for a couple of hours and headed back to our boat. Luckily the park guide had an needle and a thread so that we could strengthen our already falling apart flip-flops. He also showed us a short cut that saved us about a 45 minutes trek. So this time it only took us 3 hours to walk back to the boat. Eventually we made it back to Kasanga by late nightfall. Normally we would have been rather upset with our guide but his sincere apologies, an invitation for breakfast at his house and the promise to help us get the best tickets possible for the MV Liembe arriving tomorrow at the other side of the village (read three big hills down the road) managed to win us over.

In the morning, still sporting cufflinks, our guide appeared proudly announcing that he went to the other side of the village by bike and managed to get in touch with the MV Liembe captain to reserve us first class cabins for our ride on the lake. That was really good news as in the evening Karolina fell ill with high fever which prompted a serious cockroach phobia, so at least we knew that if it got worse we would have our own private cabin.
We were informed that the MV Liembe would come to Kalambo at 3 in the afternoon. Of course it didn’t, it arrived at 9, but that didn’t matter because indeed we did have a reservation and a small cabin with a sink to ourselves. For a ship reaching a 100 years, this one is in a remarkably good shape. Of course the toilets were disgusting, but it is generally clean, well maintained and in all honesty had I not known that it was so old I would have never guessed so.

After having spent nearly two weeks in remote places, many without electricity not to mention decent food, I was in heaven upon entering the MV Liembe canteen. There were three refrigerators, cold (not ice cold but who cares) drinks, beer and a whole menu to choose from including a large buffet. Could this be true? I thought, ordering a beer. The beer came cold. Heaven. The next 72 hours were promising to be quite enjoyable. And enjoyable they were. We spent the whole three days on the deck, checking out the acrobatic loading and unloading procedures at every larger village we passed by,the fights braking out between the loaders and unloaders, all mixed in with a scenery of green hills covered by a dense jungle and all the while enjoying cold drinks and stuffing ourselves. Kigoma, diving and Chimpanzees were awaiting on the other side of the lake. We were in no hurry.

Maraton autobusowy, czyli Lowcy jada do Jeziora Tanganika… (English version below)

13-21 kwietnia PODROZ PRZEZ POLUDNIE TANZANII – Maraton autobusowy na glodzie.

Nasz plan byl prosty: z wybrzeza Tanzanii chcielismy dotrzec do jeziora Tanganika… 800km w glab ladu. W Europie, oznacza to podroz na jeden dzien, w Afryce… na osiem, ale wszystko po kolei.

Z Kilwy Masoko, gdzie zwiedzalismy ruinki, udalo nam sie calkiem sprawnie dotrzec do Matwary – duzego miasta w poludniowo-wschodniej Tanzanii, zaraz przy granicy z Mozambikiem. Nadal bylismy spragnieni wiesci o sytuacji w Polsce i kiedy tylko udalo nam sie znalezc hotel, pognalismy sprawdzac informacje na necie.  Ciekawe bylo to ze kilka osob spotkanych po drodze, na haslo ze jestesmy z Polski, skladalo nam kondolencje. No coz, media robia swoje. Zreszta ja tez sie przyczynilam do medialnego halasu, bo jak tylko weszlam na kompa, natrafilam na Marte Hoppe czatujaca na Facebooku. No i jak to juz z Marta bywa, zorganizowala mi dziewczyna na 15go, relacje na zywo dla radia EURO (dawne RADIO BIS) “reakcje w Tanzanii na smierc polskiego prezydenta”. Temat nie za radosny, ale juz sie przyzwyczailam ze dziewczyny z radia, zwykle wzywaja mnie w sytuacjach kryzysowo-kataklizmowych.
Zdecydowalismy wiec ze dwa dni spedzimy w Matwarze. Po pierwsze by miec pewnosc ze dam rade zrobic relacje (polaczenie przez komorke, wiec musielismy miec zasieg na 100%), po drogie by zrobic zapasy na droge, a po trzecie (jak okazalo sie nastepnego dnia) by miec wiecej czasu na posluchanie niesamowitych opowiesci pani Anieli.

Jesli chodzi o Pania Aniele to po prostu fenomenalna historia. Kupujac zapasy na nasza podroz natrafilismy w sklepie na biala kobiete (tutaj to nie takie czeste;-) okazalo sie ze jest Brytyjka, pracuje dla jednej z organizacji charytatywnych i siedzi tu juz prawie rok. Kiedy tylko uslyszala, ze jestesmy z Polski zakrzyknela ze to wspaniale i czy znamy juz “polska pania ze sklepiku”. Na haslo ze nie. Zapakowala nas do samochodu i zawiozla do malej budki na obrzezach miasta skad nie wyszlismy juz tak szybko.
Pani Aniela studiowala w Toruniu, w latach 70-tych, gdzie poznala swojego meza (Tanzanczyka). Jako ze maz nie dostal pozwolenia na pobyt w Polsce, zdecydowali sie na  przyjazd do Tanzanii i tak Pani Aniela z mezm i coreczka bez znajomosci angielskiego i suahili w polowie lat 70-tych wyladowala w Tanzanii. Dzis Pani Aniela mieszka w Matwarze, ma z mezem trojke dzieci (a nawet dwoje wnukow) ma maly sklepik, guesthous, restauracje i wydaje sie bardzo szczesliwa kobieta, mowiaca biegle po angielsku, suahili i polsku (bez cienia akcentu). Jej historie o poczatkach w Afryce i pozniejszym zyciu byly po prostu boskie! Grzes sluchal jak zauroczony i oboje stalismy sie wielkimi zwolennikami by Pani Aniela zaczela pisac ksiazki. Ciekawe jest tez to ze najstarsza corka Pani Anieli (ta ktora urodzila sie w Polsce) studiowala w Polsce i mieszka tam teraz. Pani Aniela zaprosila nas do swojej restauracyjki w pieknym ogrodzie, nakarmila godnie po polsku, uraczyla tysiacem opowiasetek, a takze wyposazyla w namiary na tuzin polskich misjonarzy i siostr mieszkajacych aktualnie na terenie Tanzanii. Na prawde spotkanie z Pania Aniela (jak sama sie przedstawiala – “Anielka jak ta od Prusa”) bylo wielka przyjemnoscia i pomimo dosc przytlaczajacych wiesci i smutnej relacji do kraju, wspominamy Matware z przyjemnoscia. Na pozegnanie zostawilismy Pani Anieli nasz zapas polskich gazetek i ksiazek i obiecalismy doslac z Polski wiecej, bo trzeba zaznaczyc, ze Pani Aniela nadal rozmawia z mezem po Polsku i wszystkie jej dzieci oraz wnuki mowia w naszym jezyku. Jak sie tez latwo domyslic raczej trudno o polskie ksiazeczki dla malych wnuczkow w Tanzanii.

16-go wczesnym porankiem wyjechalismy z Matwary. Nasza trasa przewidziana byla poczatkowo na piec dni, jednak jak to zwykle z planami bywa – zajela szesc. Szesc dni jazdy non stop, po kilkanascie godzin dziennie w autobusie, by dotrzec nad jezioro Tanganika. Plan zakladal dojechanie na poludniowe wybrzeze jeziora, gdzie w malej wioseczce Kasanga mielismy zlapac prom plywajacy na polnoc. Plotka glosila ze prom plywa raz w tygodniu, jednak nie dalo sie tego potwierdzic w zaden sposob. Tak wiec zawierzylismy instynktowi i dalismy sie poniesc szalenstwu… Niektorzy lubia maratony filmowe, niektorzy lubia maratony piwne, my rzucilismy sie na maraton autobusowy… Trasa wygladala nastepujaco:
Matwara – Masasai (okolo 200km- 7godzin),
Masasi -Songea (okolo 350km – 31godzin),
Songea – Mbeya (okolo 300km – 10godzin),
Mbeya -Sumbawanga (okolo 300km – 10godzin),
Sumbawanga – Kasanga (150km – 8godzin).
Trasa prowadzila z wybrzeza Tanzani na zachod, okrazala polnocna czesc jeziora Malawi i konczyla sie na poludniowym brzegu jeziora Tanganika. I choc brzmi to prosto i latwo, bylo ciezkie! Nasze pupy umieraly, liczba wertepow, podskokow, uderzen, zgniecien i siniakow byla wprost proporcjonalna, do kazdego przejechanego kilometra. Jak sie okazalo, na poludniu Tanzani praktycznie nie ma drog i prawie cal trase zrobilismy po bitym trakcie. Jak sie jeszcze doda fakt ze zahaczylismy lekko o pore deszczowa, to nie powinno nikogo zdziwic ze utykalismy dziesiatki razy. Najbardziej spektakularne utkniecie nastapilo na trasie pomiedzy Masasi a Songea. Oficjalnie trase powinnismy zrobic w 10, no 12 godzin, jednak mzawka ktora przeszla przez droge zamienila ja w blotnisto-maziowa slizgawke i spowodowala ze nasz autobus poplynal w nieznanym kierunku (no przynajmniej nie w kierunku drogi i Songea). Z grzecznosci nie wspomnimy tez o fantastycznym zachowaniu tanzanskich kierowcow, ktorzy za kazdym razem zaskoczeni jak nigdy, w momencie poslizgu lub utkniecia w blocie wciskali gaz do dechy i zakopywali autobusy na amen. Na trasie z Masasi, nasz zaskoczony kierowca, mimo prob ratowania sytuacji przez Grzesia tez oczywiscie zakopal auto. Kiedy jednak zobaczylam ze udalo mu sie rowniez postawic go slizgiem w poprzek drogi (dodajmy drogi w szczerym polu ktorej przez kolejne 8 godzin nic nie mijalo!!!) poddalam sie i rozwalajac sie na tylnich siedzeniach poszlam spac. Nie bylo to zreszta zle rozwiazanie, poniewaz byl i tak wieczor i jak sie okazalo musielismy spedzic noc w polach w autobusie.

Najlepszego jednak dowiedzialam sie rano. Otoz jak sie okazalo Grzes cala noc nekany byl przez wspoltowarzyszy podrozy o pozyczenie wody. No dobra, my jak zwykle podrozowalismy z duzym baniaczkiem, ale beztroska lokalnych ktorzy na oficjalnie 10-cio godzinna trase mieli po pol litra, byla wzruszajaca. Grzes byl mily i uczynny, ale to jednak 30 ludzi w autobusie. Kiedy zostalismy na ostatnim litrze zaczal sie wkurzac. Do szalu doprowadzil go jednak widok bab z autobusu, ktore po pozyczeniu cennej wody, wyszly na droge i zaczely myc sobie w niej twarz… Na kolejne proby pozyczania Grzes twardo odmawial i chyba zostal uznany za gbura… no coz, nie obeszlo nas to i zrzucilismy to na karb roznic kulturowych.
Trzeba jednak przyznac, ze poza obitymi tylkami i blotami widzielismy mnostwo cudnosci. To bylo jedno z najfajniejszych doswiadczen w Tanzanii. Przedzierac sie przez te zapomniane przez wszystkich wiochy i drozki. Ogladac niesamowite widoczki…pieknie i trzeba zaznaczyc ze widoki nie byly wcale (jak by sie moglo wydawac) sucho-pustynne. Zielone soczyste laki, sawanny i krzaczory poprzeplatane zaniedbanymi poletkami i plantacjami herbaty- oszalamiajace!

Poludnie Tanzanii bylo wczesniej kolonia niemiecka i cos im z tego czasu pozostalo – malenkie domki budowane z czerwonej cegly. Zadziwiajace, bo w Afryce nie widzielismy ich do tej pory za wiele. Mimo ze bieda w tym rejonie za piszczy, zadnych lepianek, wszedzie czerwona cegielka – no prawie jak na slasku (nawet ludzie jak by prosto z kopalni;-) hihihi). Mijajac male wsie i miasteczka mijalismy tez setki kolorowych ludzi. Sprzedawcow jedzenia, rolnikow, dzieci… nikt nie lubi tu zdjec i bardzo trudno bylo uchwycic to aparatem, ale w glowie mamy wszystko. Kolorowe stroje, biale szerokie usmiechy, okrzyki “MUZUNGU, MUZUNGU” (bialy, bialy) ciagnace sie za autobusami…

Ciekawie tez bylo w miastach. Nie mozna powiedziec bysmy mieli czas je poznac, bo zatrzymywalismy sie w nich tylko na spanie, ale zawsze przez te kilka godzin kiedy szukalismy knajpki, lub przechodzilismy sie wieczorem, udalo nam sie podpatrzec cos ciekawego.

Najgorszym problemem okazalo sie jedzenie. Przezylismy tylko dzieki zakupionej przez Grzesia Nutelli i chinskich zupkach nudlowych, ktorych jak zwykle skamuflowalam troche na dnie plecaka. Ubogosc jedzenia w tym rejonie jest poprostu oszalamiajaca. I o dziwo nie chodzi ze tego jedzenia nie maja. Lokalni jedza ciagle to samo. na sniadanie herbata i ciapaty (rodzaj lokalnego placka, podplomyka), lunch i diner to ugali (rodzaj papki z kukurydzanej maki) z fasola i czasem liscmi szpinaku. Od swieta mozna dostac kawalki grilowanej wolowiny, a ugali zastepuja ryzem. Trzeba jednak powiedziec ze na markecie mozna znalezc pomidory, mango, cebule, marchewki, awokado….tylko nikt, nic z nich nie robi. Na nasze proby polepszenia zywota i robienia sobie guacamole  na sniadanie do ciapat,lokalni patrzyli w szoku. Zwykla salatka z pomidora, cebuli i ogorka byla dal nich nowoscia. Grzes ratowal sie jeszcze grilowana wolowina ale ja bylam w mocno ciezkiej sytuacji.

Kiedy szostego dnia popoludniem, nasz busik wdrapal sie na wzgorze i zobaczylismy widok na jezioro Tanganika, nawet obolale pupuy przestaly doskwierac. Widok oszalamiajacy. A w glowach haslo – Dotarlismy! Najdlozsze jezioro swiata (673km), drugie najwieksze i drugie najglebsze na swiecie lezalo u naszych stop. Piekne!!!!

Kiedy dojechalismy do konca trasy, czekalo nas jeszcze jedno do sprawdzenia… kiedy odplywa statek. Kasanga – mala wioseczka, byla totalnym koncem swiata, bez pradu, bez samochodow. Kilka domow na krzyz, maly hotelik, busik przyjezdzajacy raz dziennie (100km do Sumbawangi w 10godzin!!!)  i prom jak sie dowiedzielismy zatrzymujacy sie raz na dwa tygodnie… troche nas to zmrozilo, bo mielismy wizje cotygodniowego polaczenia. Ale coz szalenstwo bylo boskie a maraton niesamowity i pelen urokliwych widokow. Wiedzielismy jednak, ze nie mamay czasu na czekanie tu dwoch tygodni, a trasa wzdloz jeziora na polnac (jesli bedziemy chcieli zrobic ja ladem) zajmie kolekjne szesc dni… Jak to sie jednak mowi, glupi ma szczescie! Byla sroda, 21 kwietnia. Jak poinformowali nas nad jeziorem, prom odplywal na polnoc za dwa dni, w piatek wieczorem ;-D. Idealnie perfekcyjny czas by spenetrowac okoliczne wodospady, poplywac w jeziorze i podpatrzec okolicznych rolnikow na polach ryzowych… ale o tym w nastepnym poscie.

13-21 April SOUTH TANZANIA – Bus marathon  into the mainland and towards the longest lake in the world.

To get to lake Tankanyika, the longest lake in the world (673km) and the deepest one in Africa, we had to cross a distance of about 800km. A day’s trip in Europe an 8 day trip here.
Rumor has it that the boat cruising on the Tanganyika lake goes once a week, but there was no way to confirm this so we decided to just go with the flow and hear the boat’s arrival tale once we were on the lake’s shore. Some people enjoy running marathons, some beer-thons, we opted for the bus-thone. 6 days of switching buses every day (for safety reasons public transport is prohibited at night in all of Tanzania). This was our root with distance and actual time spent crammed on the bus: Kilwa- Matwara (400km 6 hours),  Mtwara – Masasi (200km 7hours), Masasi – Songea (400km 31 hours), Songea – Mbeya (300km 10 hours), Mbeya – Subwawanga (300km 10 hours) and finally Subawanga – Kasanga (100km 8 hours).

Getting to Matwra proved easy, a nicely paved road took us through a stunning coastal scenery on one side and fields, hills and salt reserves on the other. Matwra was supposed to be the last large city on our root, the last place touched by civilization, allow Karolina to give her live radio broadcast detailing the Tanzanian reactions to our Presidents untimely death and buy sufficient stock of Nutella to help us survive on something other than rice and beans for the coming days. Far from our expectations Matwara with its few two story blocks and scattered streets didn’t resemble any image we had of what you would call a city. But we did find Nutella, which by our standards does qualify this place as a modern hub, so we were happy.
It took us a while to find a hotel but in the end, after an hour of bumping around in our Riksha (here called a Tuk-tuk or bajaji) from one end of the city to the other we managed to locate a room to rent: fully equipped with a shower a Bible and condoms. This already constituted for a major change as the coast is predominantly Muslim so a Bible and Condoms meant that we were entering a new sphere of religious influence.

We would have been out of this place in a flash had it not been for an unexpected encounter. While picking through every store in town in search of our beloved Nutella we stumbled upon a British aid worker who upon hearing that we were Polish urged us to go and visit her, as she put it ‘mad as bunkers’, Polish friend running a small store on the outskirts of town. So we did. Pani Aniela, turned out to be an older lady from Torun who moved to Tanzania with her husband in the 70s, raised three kids, started a small restaurant, hotel and of course her neighborhood grocery store. She was extremely happy to meet us, tell us her amazing life story and of course invite us for dinner. She told us stories of how she first set foot on Tanzanian soil, of how kids used to run everywhere butt naked before the successful Catholic church campaign (crusade) to encourage the locals to put some cloths on (a sign of civilization by Catholic standards), of how Nyerere’s Communism initiative failed in economic terms but managed to rid the whole nation of tribal identity (the only country in this region that managed to achieve this, a factor hugely contributing to it’s stability), and of course her still Polish speaking family story (all kids and grandkids speak Polish:-)). We had so much fun with her that we decided to spend another day with Pani Aniela before heading off on our voyage into the wild. In the meantime Karolina had her radio interview detailing the rather surprising reaction of the locals to the Polish tragedy: it would be hard to count all the people from different social classes who upon hearing that we were Polish approached us with condolences. The power of modern communication tools is amazing if not a tad bit frightening.

And we were off. We bade the last strip of paved road farewell upon departing Mtwara and braced ourselves for the bumpy ride nearly, with the exception of a short strip along the Songea Mbeya root, all the way to Kasanga. Once we arrived in Kasange we joked around that the amount of bruises on our bums was directly proportional to the amount of hols on the road. They weren’t, while the amount of bruises was positively impressive, there were more hols.

The road conditions were horrid but aside from one incident we always managed to get from one place to another on time (read, with an hour maybe 2 sometimes 3 delay). The delays are a function of two factors, varying road conditions and driver capability. While the roads are often washed away it’s the drivers approach (read – always, under any circumstances hit the gas) that is often responsible for, plainly put, being stuck. And this is exactly what happened to us on the root from Masasi to Songea. The night was nearing and our driver was increasingly eager to improve our speed despite of the drizzle moisting the already muddy road. Eventually we slid off the road into the bush and despite my pleading efforts to stick some rocks under our wheels the driver decided he would recur to the most efficient solution: hit the gas. To be fair, our bus did move, but we simply slid sideways, blocked the whole road entirely and that was it. As the night fell, our drivers continuous efforts to get us out of our pickle by slamming the gas pedal only sunk us deeper into the mud. And so we all went to sleep, blocking the road for everybody who would want to pass- but that didn’t matter as no cars came by. Luckily the bus was not full so most people did manage to settle in for the night in relative comfort. Karolina, as it seems to be customary, got the best seats comfortably occupying the whole rear bench tucked in her blanket. I took over two seats in one of the front rows and that was it. We got up bright and early with the birds making a ruckus and the rising sun. As we were the only ones on the bus carrying a 5 liter water tank a cue of locals lined up in front of me to ask to share the liquid. As I was dispensing water and our tank was nearing to 1 liter I noticed, to my great annoyance, that the people used our drinking water to wash themselves in front of our bus. I couldn’t find it in my self to share further, nor did I even try to find any logic in their actions. This was ultimately the last water on the bus and we were stuck in the middle of nowhere, yet the most important thing was to refresh. Finding no common ground between us, the rest of the cue grumpily proceeded to the outside of the bus and refreshed themselves with puddle water. Much more reasonable I thought. Eventually, after a few hours of struggle we managed get the bus out of the mud craters created by our drivers ‘slamming the gas strategy’ and we proceeded, at turtle speed to Songea. A trip which was to last 10 hours ended up in 31…having 3 more buses to take we were a bit worried, as it turned out unnecessarily.

Setting aside the absolute lack of comfort, the trip was gorgeous and showed us a completely new side of East Africa. Gone were our visions of desert plains, dry lands and straw huts. For the six days of travels the horizon treated us with endless green fields of corn,tea, banana plantations all spotted with weirdly shaped rocks and mountains all decorated with huge sunflowers. In every village we passed through we were greeted by children running behind the bus screaming:mzungu, mzungu (white man); women and men trying to sell us tons of deliciously looking fresh fruits and all in unison running away from the lenses of our cameras. But a few of them we did manage to immortalize with our digital gadgets.

Aside from the amazing juicy green colors of nature coming at us from all directions it was the villages that kept us in awe.
Contrary to our expectations the majority of houses in the villages were not made of adobe or straw, but all with dark red brick and all fully resembling the pre- World War II German shaped houses. We concluded that the Germans must have done a good job in teaching the locals the art of masonry during their Colonial rule at the beginning of the XX century (They also masqueraded over 80.000 people in Songea in the beginning of the XX century but that’s a different story). Honestly, if you travel to the south of Tanzania, you will find yourself wandering in what part of the world you’re in: East Africa or Southern Germany/ Silesia Poland. The combination of green hills and red brick villages is simply surreal – although it’s had to see it on the pictures as sadly we didn’t manage to capture it properly while jumping up and down on every single hole on the road.

In all honesty we can’t really say much about the towns we stayed in. We arrived in the evening, looked for a hotel, go for dinner and make sure we’re on the right track. But here and there we did manage to catch a few dwarfs.

To reach Kasanga on the shore of the lake we only needed to cross a 100km distance from Subawanga. So that obviously took 8 hours, but once we saw the lake our bums actually stopped acing for a while. To catch your first glimpse of this magnificent lake embraced by endless green hills right at sunset was, what we thought, a well deserved treat. And once we found out that the boat crossing the lake once in two weeks (not once a week as we thought) will arrive the day after tomorrow we were in heaven. At last our meticulous planning bore proper fruits

Lowcy w blotach na czarno … (English version below)

9-13kwietnia KILWA MASOKO – polskie koszulki, blota, wiadomosc z Mombasy…  i ruiny

Kilwa Kisiwani, jest mala wysepka, polozona w odleglosci 100km na poludnie od Mafii. Choc czasy swietnosci tego miasta minely wiele, wiele lat temu (okrest rozkwitu przpada na XVw) to jego ruiny, uwaza sie dzis, za jedne z najlepiej zachowanych, na calym wybrzezu Suahili. Po uprzednim spenetrowaniu: Lamu, Pate, Gede, Mombasy, Pemby i Zanzibaru, po prostu nie moglismy sobie ich odpuscic i pokusic sie o porownania – tym bardziej ze sa one pod opieka Unesco i ponoc w fantastycznym stanie. Postanowilismy wiec, ze prosto z Mafii uderzamy  do Kilwy Masoko, czyli miasta polozonego najblizej ruin. Odleglosc od Mafii w lini prostej wynosi okolo 100km, jadac jednak lokalnymi drogami wydluza sie to do 180 km. Jednak my, wielcy optymisci (i nie uczacy sie, jak widac zbyt szybko, na wlasnym doswiadczeniu – patrz wczesniejszy post i podroz z Dar es Salaam na Mafie) uznalismy ze bez problemu damy rade w jeden dzien. Co tam caly dzien, planowalismy wlasciwie zjesc kolacyjke w Kilwie… ale wszystko po koleii.

Najpierw przeprawa z Mafii na staly lad, czyli znow plywajaca zardzewiala krypa. W te strone nie bylo juz tak rozowo jak poprzednio, bo lalo przez dwie godziny, a jak sie okazalo dach przeciekal co 20cm i zacinalo z wiatrem od bokow. Dalismy jednak rade, a nasze dobre humory, podbudowal jeszcze widok lokalnego chlopaka, ktory  nosily zakupiona gdzies w ciuchlandzie (drugoobiegowa) koszulke z wielkim napisem “SZCZECIN”. Koles nie mial zielonego pojecia czemu sie tak do niego szczerzymy i usmiechamy a kiedy zaproponowalismy fotki byl juz w niezlym szoku.
Na lad udalo nam sie dotrzec przed poludniem i nawet calkiem sprawnie poszlo ze zlapaniem dala-dala, ktora miala podrzucic nas, do jakiejs (w miare) wiekszej drogi, gdzie bylaby szansa zlapac autobus lub stopa jadacego na poludnie.  Dala-dala okazala sie wypelniona bialymi twarzami. Amerykanscy wolontariusze z Korpusu Pokoju (organizacja charytatywna) wracali wlasnie z Mafii, gdzie zorganizowali sobie spotkanie i krotkie wakacje. Cala grupa podbudowala nasza pewnosc w kwestii dostania sie do Kilwy jeszcze tego samego dnia. I mimo, ze kierowca zaczal mowic iz  nie ma mozliwosci zlapania juz dzis autobusu, uznalismy ze sie nie poddajemy.  Z rozdroza na ktorym nas wyrzucili, udalo nam sie zlapac busa do miejscowosci Ikwiriri (oddalonej o jakies 40km) i to by wlasciwie bylo na tyle… w Ikwiriri, wszyscy jak zaczarowani powtarzali ze jest juz za pozno, droga jest w nie najlepszym stanie i generalnie dalej mozna jechac tylko jutro. Nieugieci, probowalismy lapac stopa, ale po prostu niczego nie bylo. W koncu o piatej po poludniu, niesmialo, zaczelismy myslec o nocowaniu w tej odcietej od swiata wiosce (czytaj zadupiu). I kiedy Grzes, w pierwszym z brzegu hoteliku, spotkal chlopaka z wielka (drugoobiegowa) koszulka Reprezentacji Polski z napisem “OLIS ADEBE nr 11” uznalismy, ze to przeznaczenie i  zostalismy.
Nastepnego dnia zerwalismy sie rano, szybkie sniadanko w przydroznej knajpce i wybieglismy na droge lapac autobusy… I nic!!! Nasze wkurzenie siegalo zenitu, kiedy jeden po drugim mijaly nas bez zatrzymania… grrrrr !!!  Na szczescie, nie po to urodzilismy sie Polakami, co bysmy nie umieli kombinowac. Po chwili, udalo nam sie zalatwic stopa, ktory jechal prawie do naszej miejscowosci. 140km na  pace sliczniutkiego pickupa… wymoscilismy sie wygodnie na naszych plecakach kolo wielkiej kisci bananow i uznalismy, ze nie dalej jak za 2 godziny powinnismy byc w Kilwie. Wrazenie to mielismy jeszce przez kolejne 5km, a potem nagle skonczyla sie droga…
Okazalo sie ze przez kilka ostatnich nocy i dni, niezle padalo w okolicy. Droga (jedyna wzdluz wybrzeza) ktora mielismy jechac byla wlasnie w trakcie remontu i dopier planowano klasc na niej asfalt i podklady. Poniewaz jednak nie zdarzono, droga sie po prostu rozplynela… Z kilometra na kilometr, naszym oczom ukazywaly sie coraz bardziej blotniste klimaty. Poczatkowo, male kaluze ktore przecinalismy samochodem, nazywalismy “krokodyle”, te glebsze (i powodujace duzo wyzsze rozbryzgi blotne spod kol) “hipopotamy”, ale w koncu, musielismy rozszerzyc skale na “wieloryby”! Mijalismy stojace na poboczach ciezarowki i autobusy ktore utknely w blocie po polowe kol. Koszmar!

Korki po kilka kilometrow i cale tabuny ludzi koczujacych na poboczach. Najciekawsze bylo to ze nikt z mijanych wiosek nie wpadl na pomysl, by sprzedawac cokolwiek do jedzenia lub picia (a ponoc sytuacja wygladala tak juz od dobrych kilku dni!). Ja jako przezorna paranoiczka nakrecilam Grzesia by zawsze podrozowac (nawet na krotkich trasach – jak poczatkowo myslelismy) z duzym zapasem wody. Maja tu bardzo poreczne (i tanie!) 5 litrowe baniaki z woda pitna i zawsze przemieszczamy sie z takim kanisterkiem. Tym razem okazalo sie to genialnym rozwiazaniem. Utknelismy w szczerych polach w blocie na … 11 godzin. Tak nasze 140km zajelo nam 11 godzin! Godziny stania w korkach, proby omijania unieruchomionych ciezarowek jak i zagrzebanie sie naszego samochodu. Na szczescie,  nie daleko byla koparka, ktora przy pomocy lancuchow dala rade wycignac nas z blot… Jednym slowem super zabawa. Zar z nieba, blota  wokolo, my bez jedzenia od kilku godzin, pupy obolale od dzikich wertepow…i nagle telefon?  Okazalo sie ze to doktor Said z Mombasy z pytaniem “Jak sie mamy?”. Zaczelismy mu wiec ze smiechem opisywac sytuacje “blotno beznadziejna”, jednak on sie nie smial i tylko zapytal kiedy ostatnio bylismy na internecine?
-    Z tydzien temu, nie ma tu polaczenia.
-    Wiec nic nie wiecie?
-    Czego nie wiemy?
-    Wasz prezydent nie zyje… i jego zona… i polowa waszego rzadu…byl wypadek…
Najpierw pomyslalam ze to jakis dowcip na Pryma Aprilis, tylko sie Saidowi pierwszy z dziesiatym kwietnia pomylily. Ale nie… Said sam nie wiedzial za duzo, przeczytal tylko newsa na necie i zaraz do nas dzwonil. W Tanzani byla 12:40 w Polsce 11:40, my  na tyle ciezarowki w srodku trawiastych pol i sawanny, zagrzebani w blota patrzylismy sie na siebie nic nie rozumiejac… Pierwszy odruch – zadzwonilam do Taty. Co tam sie stalo? Jak sie jest tak daleko od kraju, a tam cos sie dzieje, czlowiek lapie jakis niepokoj – taki ogolny: o rodzine o znajomych o dom o kraj o wszystko co zostawil. Niepokoj nie do opanowania, dopoki sie dokladnie nie wywiedzielismy co sie wlasciwie wydarzylo. Tata wyjasnial nam dokladnie – czytal informacje z internetu. Bylo dziwnie, jakos tak nierealnie, jakbysmy czytali ksiazke lub ogladali film.  Cala droge, nie moglismy sie oderwac myslami od tego co sie stalo. Mijalismy nadal blota, zagrzebane samochody, korki, wioski, pola ale wciaz wracalismy myslami do telefonu Saida i informacji.  Kiedy dtarlismy w koncu do Kilwa Masoko o 20, nawet nie przebralismy sie z zabloconych ubran tylko pobieglismy na internet. Jedyna kafejka w miescie, tylko jeden komputer, ale dziala! Rzucilismy sie na niego i zaczelismy sprawdzac polskie strony… troche wiecej informacji, jakies zdjecia. Czytalismy nie oddzywajac sie, jednak po 20minutach wysiadl prad w calym miasteczku. Nic nie moglismy juz zrobic. (Zreszta polaczenie nie wrocilo do konca naszego pobytu w Kilwa Masoko.) Poszlismy spac …

W nocy Grzes dostal goraczki i rano bardzo kiepsko sie czul. W miescie nie bylo pradu (nici z internet i brak dzialajacych wiatraczkow co by Grzesia troszke schlodzic). Do tego nasze kregoslupy, po wczorajszych wertepach, bolaly jak polamane. Postanowilismy spedzic dzien nad morzem, gdzie chlodna bryza, pomagala Grzesiowi dojsc do siebie. Czytalismy ksiazki i rozwiazywalismy krzyzowki lezac na lezaczkach, przy morzu, w cieniu, owinieci w kocyki, niczym para staruszkow w sanatorium… Zakwasy po wertepach dawaly o sobie znac, ale popoludniem czulismy sie juz lepiej. Nadal wszystko bylo jakies takie surrealne, postanowilismy jednak ze musimy zrealizowac cel dla ktorego tu przyjechalismy i odwiedzic wyspe z ruinami.

W poniedzialek rano wyruszylismy z przewodnikiem na wyspe. Przeprawilismy sie przez ciesnine wynajeta lodka i ruszylismy w obchod.

Oczywiscie jak zwykle “przygotowani” juz na wyspie odkrylismy, ze Grzes nie ma czapki. Wspanialomyslnie wiec oddalam mu wlasna koszule co by sobie zawinal nia glowe (udarom mowimy NIE! – czytaj posta z Masaj Mary) a sama paradowalam w koszulce na ramiaczkach… no i niby nie ma sprawy, poza faktem ze na wyspie siedzielismy od 11 do 15, przechodzilismy w sumie z 6km i w miedzy czasie, spieklam sie jak ta lala! Pieknie odbita koszulka, koraliki i fragment stanika, byly niesamowicie malownicze na moich plecach i klatce. Najwazniejsze jednak, ze Grzesiulin uniknal udaru…hihihi.
Same ruiny okazaly sie rzeczywiscie w swietnym stanie. Stanowczo bylo widac reke Unesco, bo wiele budynkow byla wyraznie odbudowanych. Rozczarywujace bylo jednak, jak niewiele informacji moglismy znalezc na temat samego miejsca. Ani Lonely Planet, ani miejscowe biuro turystyki ani nasz (rekomendowany przez nich) przewodnik, nie powiedzieli nam nic szczegolnego na temat starodawnego miasta. W porownaniu, do chociazby Gede, czulismy niedosyt. Wszystkie budynki w dobrym stanie (czesto mialy rowniez sklepienia i wszystkie sciany) a my moglismy tylko miedzy nimi chodzic i sie domyslac z czym mamy do czynienia. Ruiny zajmowaly duza czesc wyspy i trzeba sie bylo troszke nameczyc, co by wszystko zobaczyc. Do tego wyspa byla opanowana przez kosmicznie jadowite mrowki, ktore doslownie pozeraly nasze nie osloniete (chodzilismy w klapkach) stopy. W niektorych miejscach wyspy, ta jadowita odmiana, nie pozwalala nam zatrzymac sie chocby na minute. Kiedy chcielismy ogladac pozostalosci miasta musielismy doslownie biegac w kolko.

Pomiedzy ruinami bylo kilka lokalnych, malenkich wioseczek (na szczescie pozbawionych “mrowczanej mafia”). Bardzo czyste, kamienne chatki otoczone byly przez stada kozo-owiec (jakas dziwna mieszanka:-/ ?) i tabuny dzieci. Mialy wiele uroku i byly fajnym dodatkiem do zwiedzania porzuconego miasta.

Bardzo niesamowity byl tez obszar depresji ktory znajdowal sie na wyspie. Teren czasowo zalewany przez morze, opanowany (tymczasowo;-) przez kozo-owce, wygladal jak pustynia z innej planet. Grzesiowa sesja w tym miejscu jest jedna z moich ulubionych (nie powiedzialam najladniejszych hihihi i nie moge sobie odpuscic, wrzucenia chociaz kilku fotek:

Z Kilwa Masoko wyjechalismy we wtorek dalej na poludnie. Po uprzednich doswiadczeniach – przygotowani na najgorsze, “rozczarowalismy” sie milo, sunac po swietnej asfaltowej drodze. Inna sprawa byl co prawda comfort, bo nasza dala-dala wydawala sie bic rekordy swiata w pojemnosci. Jednak nie narzekalismy, 200km zrobilismy w 6 godzin i bylismy szczesliwi…dotarlismy do Matwary!

9-13April KILWA MASOKO - Through the mud with perfect mobile phone connection … oh and the ruins

Kiwla Kisiwani is a small island on the southern coast of Tanzania just a 180 km (by land, 80 by sea)  from Mafia.  While the town’s times of grandeur have long faded into the past (XV century), its ruins are widely considered as the best preserved on the whole Swahili coast.  Having roamed around Lamu, Pate, Gede, Mombasa, Pemba and Zanzibar we couldn’t just skip this last site, especially since it’s the only one in Tanzania that has been taken under the merciful wings of the Unesco Heritage patronage.

“180km, that can’t be too tough” we thought having learnt nothing from our previous experiences. We should have known it’s not going to be a ‘walk in the park’ once we boarded the early (only) boat, and the roof started leaking once the dark black clouds gathered over it converted into pouring rain. But no, we were too excited bothering a clueless local about his t-shirt: which read:  Szczecin (it’s a town in the north-west of Poland, right at the boarder with Germany where currently my brother’s family is residing: check out: www.mirmurr.blogspot.com). The boat ride was not the most comfortable but that didn’t dampen our moods. We were in high spirits to make it to Kilwa. We arrived at the pear before noon and crammed into a dalla-dalla (local bus) full of Americans working for the Peace Core.  Ignoring the driver who was cautiously warning us that it might be too late to get to Kilwa, we took the American’s word for it that it’s easy peas (but of course why believe a local?).  We got off at the main road going along the coast from north to south. We quickly caught another dalla-dalla heading to a nearby town hoping for a better spot to catch passing by vehicles. Once in Ikwiriri, a small town found only on a selected few maps,  our hopes for making it forward were slowly torn to bits.

Locals told us that the buses only leave in the early morning. Catching a lift proved to be impossible as nobody was heading our way and so with every passing hour we slowly surrendered to the idea of having to stay  in Ikwiriri overnight. Our moods improved quickly though, as we found a nice cheap hotel whose owner was proudly wearing an Emanuel Oliasdebe Polish National Team jersey.  We decided to make the best out of it and head out for some food at the night market and some beers.

In the morning we got up, went to a local place for some Chapati and full of enthusiasm we embarked on a mission to find some transport. No buses, no people heading our way, no taxis, just mud covered cars coming from the direction we wanted to go to. An hour passed and we finally struck gold: or so we thought. A guy offered us a ride to a town near Kilwa on the back of his pick-up truck full of computers and bananas (naturally, we thought, bananas and computers, why not?). We found some space for our backpacks, comfortably settled ourselves in and got ready to cross the 140km that were left. It was beautiful: a newly paved road, lush green vegetation, beautiful hills, valleys and small villages all viewed from the back of a smoothly running pickup. But then to our surprise,  the 10km of paved road ended and we entered the world of the mud monster. It turned out, that the remainder of the road to Kilwa was under construction. A few weeks ago, they were just about ready to lay down the asphalt but then the rains came and the nearly finished road was sadly washed away converting what was left into a man made swamp.  We stood up on the pick-up and stretched before our eyes was a battlefield of fallen trucks, buses wheel deep in the mud, cars stuck in nearby fields, and hundreds of passengers looking for some shade to hide from the equatorial sun. Just five minutes ago life was beautiful and we were making plans for a late lunch in Kilwa. Now we were looking at the prospect of drinking water for the rest of the day – because that’s all we had. Frying and bumping around on the back of the pick-up was not a pleasant experience but we decided to make the best out of it. Thus we decided to observe the behavior of the locals in this ‘crisis’ situation and draw some conclusions.  To our great surprise we were one of the only ones with water among the whole crowd waiting…so with time people started lining up to us asking for water to drink. Meanwhile at turtle speed we were crawling by villages where the locals stoically sat by their huts without lifting a finger. If we were in India this whole road would have been covered with salesman selling water, fruits, freshly baked cookies, chai and most likely shoes, souvenirs and keyboards. Different contintents, different attitudes, different business sense and definitely different levels of motivation to improve ones’ living conditions.

And thus we watched the struggle of man standing arm in arm with machines against mud.  To a large extent I must admit it was even entertaining. But then with one phone call it became surreal.

Somewhere around noon we received a call from Dr.Said from Mombasa informing us about the Presidential plane crash in Smolensk. Our first reaction was that Said was pulling our leg with an untimely April Fools Day, afterall we openly joked about our common dislike of our late president. But then it dawned on us, such a surreal setting for such news: here we are, our car wheel deep covered in mud, in the middle of nowhere Tanzania, surrounded by tons of people looking for shade, miles away from any city and… a perfect mobile network connection! So, we decided to call around and find out the details. I think it doesn’t matter how much information we managed to gather from Karolina’s  father it was still not enough. It felt strange to be so far away while the details of this tragedy were unfolding. For the remainder of the mud struggle our minds were far off in Poland trying to come to grips with what happened, what will be the consequences and feeling simply but truly put: sad. It took us 11 hours to get to  Kilwa.

Once in Kilwa we immediately went to an internet café to find out more about the crash, but before we knew it the electricity (surprise surprise) decided to abandon the whole town.  What could we do? We located a fantastic Italian restaurant recommended to us by Marco from Mafia and we went for a spectacular dinner. Yes, I know, not the most appropriate thing to do in times of mourning but we wouldn’t resist the temptation of properly prepared pasta and a cold drink after a whole day in the pick-up.

The next day, both feeling weird about the news from Poland, muscle sore from the business class ride at the back of the pick-up and feeling a cold approaching we decided to just relax in town, watch the Real Madrid – Barcelona derby amongst the locals and make it to the ruins the following day.

Kilwa Kisiwani, over the centuries (12-16^th) grew to be a major town and trading center along the coast (the monsoon trade) and inland as far as Zimbabwe. Just like Zanzibar the city traded gold and iron from Zimbabwe, ivory and slaves from Tanzania and textitiles, jewelry, porcelain and spices from the Middle East and India. Eventually once the Europeans arrived – starting with Vasco da Gama, it all went slowly downhill. The city went from Portuguese hands to French then to the Zanzibar Sultanate and eventually the Germans finished the job in the late 19^th century and the city was abandoned. While there is little information about this place on site and the guides are not the best informed characters on the planet this island is home to, hands down, the best conserved ruins on the Swahili coast.  They are spread across a distance of about 2km, there are a couple of mosques, what used to be an old castle and the usual ‘use your imagination’ series of small walls across large plains where you can imagine houses, courtyards, dinning and meeting rooms used to be.

In between the ruins you’ll find small villages full of little kids and the locals who decided to migrate back to the island, as well as surreal empty plains dotted with palm trees and mangroves that are seasonally flooded by the sea.  A good place for a proper silly photo shoot.

Seeing that the monsoon rains were about to really spread their wings and flood the whole coast we decided on a brave decision. Let’s take the south root and make our way to the Tanganyika lake in one go. This meant, if everything went to plan (like it always does): it would take us 6 days and 5 nights to get from Kilwa to Kasanga on the shore: passing through Mtwara, Masasi, Songea,Mbeya and Sumbawanga.  Just in time to catch the one and only ferry going once in a week across the lake without a real schedule. For the first time, it all went (nearly) according to our vague plan.

Deszcze, Mafia i Lowcy na motorach… (English version below)

30marca-8kwietnia  DAR ES SALAAM I MAFIA – Tanzanskie “Mercedesy”,  wypadek na Mafii i Charli…

Ruszenie z Zanzibaru nie bylo proste… ale coz. Takie juz prawa podrozy. Zeby jednak wydostac sie z wyspy, musielismy uzyc “polskiego” podstepnego spoosobu. Jak zawsze w Tanzanii, prawie wszystkie ceny, sa rozne dla miejscowych i dla bialych. Przy czym, nie sa to zwykle dwukrotnosci ceny a po prostu czyste zdzierstwo i jakies kosmiczne kwoty nie wiadomo skad. Tak wiec za trzy godzinna podroz ze Stone Town na Zanzibarze do Dar es Salaam, powinnismy zaplacic jak widnieje na druczku 45$ (gdy miejscowi placa zaledwie 20$)

Grzes sie rozsierdzil i zawzial ze rasizmowi mowimy stop i on tyle nie placi…. efekt – z dwie godziny latal po porcie, starajac sie poruszyc niebo i ziemie by dopiac swego. Ja w tym czasie usiadlam pod komisariatem policji, zaprzyjaznilam z lokalnymi policjantkami i zalac sie na niesprawiedliwosci swiata i maly budzet polskich podroznikow, dostalam namiar na pana ktory sprzedawal tansze bilety…hihihih Nie ma to jak jednosc jajnikow!  Kiedy wreszcie udalo nam sie dostac na lodz, zmeczeni: Grzes lataniem, a ja narzekaniem, zasnelismy snem kamiennym. Pobudka nastapila juz w drugim co do wielkosci w Tanzani miescie – w Dar es Salaam.

Poczatkowy plan byl taki, ze w ogole nie zatrzymujemy sie w DeS i przejezdzamy przez nie szybko…oczywiscie poczatkowe plany sa po to by je zmieniac na plany realne i w efekcie zostalismy tam dwa dni. No bo jak tu nie zatrzymac sie w drugim co do wielkosci miescie Tanzani ktore ma ponoc fantastyczne knajpki, fajny targ z wyrobami z drewna i mily klimacik… No i uleglismy… 48 godzin z czego pradu mielismy tylko…2(!) – oczywiscie mozna zapomniec o necie, biezacej wodzie, ladowaniu komorek, dzialajacych lodowkach, wiatraczkach itp…. W kwestii marketu z drewnnianymi wyrobami, i owszem dotarlismy (co zajelo nam jakies 2 godziny w jedna strone), ale po wiosce rzemieslnikow pod Mombasa, ta okazala sie jakimis marnymi popluczynami. Ostatnie co nie zawiodlo to knajpki, bo zeczywiscie udalo nam sie dobrac do kilku fajniastych, ale to bylo by to na tyle. Glowna atrakcja i to z czego ja glownie zapamietam Dar es Salaam, okazaly sie … samochody a dokladniej Toyoty. Jak udalo nam sie zobaczyc, prawie wszyscy wlasciciele Toyot w DeS maja chyba malenkie kompleksy wzgledem Mercedesow, bo przerabiaja swoje samochody w calkiem “oryginalny” sposob, ale chyba zdjecia pokaza to najlepiej:

Po dwoch dniach mielismy dosyc miasta bez pradu i zdecydowalismy sie na szybki przeskok na piekna wyspe Mafia. Szybki bo ile niby moze trwac przejechanie 100km ladem i 100km po morzu…. ano jak sie okazuje troche moze i w naszym przypadku bylo to 14 godzin!
Zaczelo sie bosko, od taksowki ktora podrzucila nas spod hotelu na przystanek. Udalo sie zlapac dala-dala (maly zatloczony minibusik), udalo sie nawet dorwac miejsca siedzace i dopiero, kiedy jeszcze w eufori oplacilismy bilety, zorientowalismy sie, ze polowa pasazerow busika wiezie swieze ryby…. no coz lepiej tak niz na piechote (o czym mielismy sie zreszta za chwile dowiedziec) Po jakiejs godzinie w pelnym sloncu i oparach rybnych, lunal deszcz. Mimo ze minal on po 20 minutach, tak samo nagle jak sie rozpoczal, wystarczylo to, by totalnie rozmiekczyc ziemiste drogi i spowodowac korek gigant! Pasazerowie doradzili nam, by wydostac sie z dala-dala i przejsc  kilkaset metrow do kolejnej wsi, gdzie znajdowal sie nowy dworzec. Brodzac po lydki w mulowatej wodzie z plecakami na grzbietach, kierowani przez lokalne baby z wielkimi siatami woniejacych ryb, dotarlismy na nowy “dworzec autobusowy” (czytaj, muliste pole z cala masa dala-dala i setkami sprzedawcow roznych roznosci). Po krotkiej szamotaninie, udalo nam sie ustalic ktora z maszyn odjezdza w naszym kierunku i zaczelismy oczekiwac. Trzeba dodac, ze tu nie jest jak w Europie i takie rzeczy jak rozklady jazdy nie istnieja. Tu samochody odjezdzaja kiedy uzbiera sie komplet pasazerow.  I tak po ponad godzinie, udalo nam sie ruszyc… Wielkie usmiechy na twarzy: no bo byla dziesiata trzydziesci i zostalo juz tylko 60km do przystani, skad o czwartej po poludniu odplywa lodka na wyspe!
Jak to sie jednak zdarza usmiechy zeszly nam dosc zsybko. Po pierwsze ja mialam szczescie zalapac sie na miejsce kolo kierowcy, jednak Grzes z tylu busa w “czarnej masie” gniotl sie niemilosiernie. Co kilometr dosiadali sie nowi pasazerowie: kobity karmiace piersia niemowlaki, placzace dzieci, grubi faceci w garniakach, chudzi z koszami pelnymi ryb i mimo ze Grzes siedzial zaledwie metr ode mnie, prawie caly czas nie moglam go widziec ani slyszec. Najgorszy okazal sie jednak “sasiad” Grzesia z siedzenia obok. Kiedy w scisku Grzes spojrzal mu przez ramie jak cos przekladal sobie w torbie, okazalo sie ze ma tam tylko dwie rzeczy: koran i pistolet… no coz jako jedyni biali nie muzulmanie w busie poczulismy sie z deka nieswojo. Od tego czasu, Grzes nie zwazal juz na niewygody podrozy, a badal tylko polozenie torby i trajektorie lotu kuli

Zeby jeszcze nie bylo za dobrze, okazalo sie ze 60km, jedziemy … cztery godziny. Przed druga ludzie z busiku zaczeli wydzwaniac na wybrzeze i okazalo sie ze lodz nie odplywa (jak podaja w przewodniku) o czwartej ale o drugiej. Ostatnie pol godziny jechalismy w mocnej niepewnosci. Niepewnosc ta powiekszyla sie u mnie jeszcze bardziej, w chwili kiedy kierowca poinformowal nas ze dojechalismy… szczere pole przy lesie mangrowym, brak statku (tak, tak odplynal 20 minut temu) i zadnego miejsca do spania… Grzes sie nie martwil i nie mial niepewnosci – on przechodzil faze szczescia ze przezyl podroz z “religijnym szalencem”. Jak sie jednak okazalo, “szaleniec” nie byl az tak szalony jak to wpier wygladalo a nawet mowil sensownie po angielsku. Ku naszemu (a szczegolnie Grzesia) wielkiemu zdziwieniu, zorganizowal lodz poscigowa. Wynajal jakiegos miejscowego chlopa z lodzia motorowa i kazal mu gonic wielki powolny prom (ktory moglismy jeszcze zobaczyc wsrod drzew lasu mangrowego). Zaproponowal nam partycypowanie w kosztach i udzial w poscigu. Stwierdzilismy, ze facet mial juz wiele mozliwosci do zabicia “niewiernych bialych”, tak wiec chyba nie jest taki niebezpieczny i przystalismy na ta opcje.

Poscig zakonczyl sie sukcesem! Dobilismy na przerdzewiala krype i dokonalismy “Abordazu”.

Podroz statkiem (choc przerdzewialym niemilosiernie i ledwo plywajacym) uplynela nam milo. MIelismy szczescie i morze bylo bardzo spokojne a co najwazniejsze nie padalo. Udalo nam sie jednak doplynac dopiero o dwudziestej… Zeby koniec podrozy nie byl za latwy, okazalo sie ze jest juz odplyw i nasza krypa nie da rady podplynac za blisko brzegu. Musielismy wiec po ciemku, przeskoczyc na male podtopione lodeczki, ktore przewiozly nas te kilkanascie metrow. Niby nic, ale przy szalenczym pedzie i scisku jaki towarzyszyl naszym wspolpasazerom (tylko nie pytajcie czemu, bo nie wiemy) byly “ofiary burtowe” z pogniecionymi paluchami, przemoczonym bagazem i nawet jeden nieszczesnik ktory wypadl za burte…DOTARLISMY!

Wyspa Mafia znana jest z plywajacych wokol niej Whale sharkow (rekinow wielorybich). Bylam juz w wielu miejscach na swiecie gdzie jest ich duzo, ale pech moj polega na tym, ze jeszcze ich nie spotkalam. Sprawa nie jest latwa bo malenstwa maja po 13m (najwieksze rekiny na swiecie, a ich nazwa bierze sie z rozmiaru i sposobu zywienia podobnego do wielorybow – jedza tylko plankton i kryl) wiec nie dojrzec ich kiedy sa w okolicy jest w sumie ciezko .  Mam juz nawet teorie, ze to jakas klatwa rzucona na mnie. Widzialam wieloryby, manty, rozne rekiny, a tych jednych nie moge. Grzes sie oczywiscie napalil ze on swoim szczesciem przebije mojego “Whale sharkowego pecha”… no coz. Juz drugiego dnia  postanowilismy sprawdzic kto ma racje… Zorganizowalismy sobie mala lodeczke, ktora zabrala nas bladym switem (to najlepszy czas by je wypatrzyc) na poszukiwania… trzy godziny na wodzie: wypatrywan, nawolywan (staralismy sie wabic jak moglismy hihihi) i nic. No coz, Grzes musial sie pogodzic ze czasem bywam silniejsza niz on ;-P (niestety)

Jednak rekiny wielorybie, nie byly glownym powodem naszej wizyty na tej uroczej wysepce. Polowa Mafii jest bowiem parkiem narodowym a dokladniej parkiem morskim i to wlasnie nas skusilo. Grzes rozkrecony nurkowaniami na Zanzibarze, nie mogl doczekac sie kolejnych podwodnych doznan. Problem polegal tylko na tym ze za pobyt w parku trzeba bylo placic. Wlasciwie, jedynie pobyt w stolicy wyspy (Kilidoni) byl bezplatny i jedynie tam moglismy znalezc w miare tanie hotele. Reszta jako czesc parku byla cenowo dosc wygorowana. Wymyslilismy wiec sobie ze bedziemy mieszkac w Kilidoni, wypozyczymy motor i codziennie bedziemy dojezdzac te 20km do parku i zatoki gdzie bedziemy nurkowali. Plan niezly, poza jednym malym szczegolem… zaczela sie juz powoli pora deszczowa i nocami lalo okrutnie, co spowodowalo zamienienie lokalnych drozek w bagniska i jeziora. To znaczy, dowiedzielismy sie tego dopiero siedzac juz na motorze w polowie drogi. Cala ta droga zreszta byla porazka. Motor okazal sie tak duzy, ze zdecydowalismy sie iz bedzie prowadzil Grzes. Po kilku kilometrach odkrylismy ze nie dziala w nim przerzucanie biegow (nie zawsze zaskakuje 2 i 3) i szwankuje odpalanie, jednak nadal sie nie poddawalismy. Prulismy (z szalenczym tempem 30 km na godzine) dzielnie do przodu, a tymczasem droga z kilometra na kilometr, przeradzala sie w coraz wieksze bagnisko. Grzes ze mna na plecach pocil sie i meczyl coraz bardziej, lawirowal miedzy blotami i kaluzami, az w koncu nastapilo nieuniknione… zlapalismy poslizg…

Na szczescie tempo bylo niewielkie a caly impet uderzenia pochlonelo blocko. Paclam w nie jak sie patrzy, a na dobitke na mnie pacnal motor. Grzesia rzucilo na bok, a ja jak zolwik na plecach z motorem na brzuchu i nogach, w blocie po czubek nosa (nie bede dodawac ze bylam w bialej bluzeczce i spodniach ;-D). Najlepsza byla jednak reakcja Grzesia ktory zerwal sie (mimo obtartych nog) z ziemi, po czym znow padl kolo mnie na kolana i zaczal przepraszac ze nas wywrocil… ja dzielnie wysluchalam litani przeprosin, po czym cichutko wyjeczalam “nie ma sprawy, tylko zdejmij ze mnie ten motor”… dopiero wtedy do Grzesia dotarlo, ze caly czas leze nim przygnieciona hihihi.
Na nurkowania dotarlismy (my i motor) zabloceni, obdrapani ale ogolnie w stanie nie najgorszym. Gorzej za to bylo w drodze powrotnej, kiedy biegi juz w ogole nie chcialy przeskakiwac, odpalalismy z dziesiec minut i na domiar wszystkiego w polowie drogi zlapalismy gume… Trzeba powiedziec, ze rzadko sie z Grzesiem poddajemy, ale naprawde mielismy dosyc. Zadzwonilismy do kolesia od ktorego pozczylismy motor, opisalismy gdzie go zostawiamy i wrocilismy stopem… motory crosowe, to jeszcze jak dla nas za wysokie progi ;-D

Po nieszczesliwej motorowej przeprawie, probowalismy dojezdzac do zatoki dala-dala, ale te 20km blota stanowilo zapore czasowa dla wszystkich pojazdow. W koncu, udalo nam sie zorganizowac tani nocleg u jakiegos miejscowego w parku, przy zatoce i nareszcie moglismy rozwinac skrzydla w nurkowaniu. A swiat podwodny na Mafii byl poprostu oszalamiajacy! Juz dawno tak sie nie bawilam pod woda, bylo slicznie. Mnostwo, mnostwo ryb, slimaczkow i przepieknych koralowcow. Mielismy szczescie widziec zolwika, eagel raya, plaszczki, barakudy (pierwsze Grzesiowe!) i cala mase innych roznosci. Najfajniejsze byly jednak spotkania z jednym wielgachnym (140cm) patato gruperem ktory okazal sie zaprzyjaznionym z naszym instruktorem i przyplyna do nas pewnego dnia na pieszczoty. Charli (okazalo sie ze tak go nazywaja) byl pierwsza ryba ktora przyplynela do mnie nadstawiajac sie pletwami by poskrobac go po glowie…niesamowite wrazenie !!!

Szczerze polecam wszystkim Mafie i chetnie tam sama kiedys wroce, a jesli zdarzy nam sie byc tu pomiedzy pazdziernikiem a grudniem znow sprobujemy wypatrzec rekiny wielorybie (wtedy ponoc lepszy sezon) moze uda sie Grzesiowi zwyciezyc mojego “Whele sharkowego pecha”.

30March-8April DAR ES SALAAM & MAFIA ISLAND - The Tanzanian Merc, crashing on Mafia and Charlie

Sitting on the footsteps of the smelly and crowded harbor in Stone Town we planned our next move. After much deliberation we decided to head to Dar es Salaam for a day or two before making our way to Mafia Island. Now the question was, how to get there: we had two options: either take a fast two hour boat ride which for white folks costs USD40 (locals USD20), or the slow way, overnight which will cost us USD 20 (locals USD 5). Feeling fightsty we set ourselves an ambitious goal: let’s take the fast boat but pay the local price. Our cunning strategies included: asking locals to buy us tickets, talking to the customs officers, attempted bribery, kicking, screaming and the like. When all fails, female charms prevail. While I was running around arguing, from office to office, the injustice and ludicrousness of the ’white men transport tax’, Karolina simply sat in the shade on a wobbly chair in front of the police station talking to the understanding officers on duty. She achieved what I haven’t. She explained to them our daily budget and said that simply we can not afford to buy these tickets at such prices. The policemen nodded, talked to each other and soon a toothless chubby man appeared in front of her willing to sell us the tickets for local rates. Victory was ours! Proud and happy we boarded our boat, not even that fact that I lost my fantastic blanket along the way could spoil our mood.

Once on the boat we were fast asleep and before we knew it we docked in Dar es Salaam. No plan, no hotel research and tons of annoying taxi drivers. Quick decision and we were on the hotel hunt on foot. This time luck, at least initially, was not on our side. Finding a hotel proved to be a mayor pain, with all budget places being fully booked. Eventually  we found a small hotel on the third floor of a building much to the like of early communist architecture with no lift. Luckily though, after having climbed the staircase mountain, we found that just in front of our hotel was a rowdy restaurant serving a fantastic mix of Indian and Swahili food. Dar es Salaam promised civilization, good food, a renowned carving market, fast internet and running water. It delivered on the good food, that’s about it. For the two days that we were there, the god of electricity decided to bless us with a total of two hours – that’s 2 hours in 48. Say goodbye to any hope of internet access, not to mention running water. The carving market, that took ages to get too was petite, uninspiring and expensive as compared to the Akamba Carving village in Mombasa. The only thing that cheers us up its the Toyota strategy to place the signature Mercedes badges on it’s own cars.  Toyotas and the great food offered by our local restaurant were not enough to keep us there for long so we decided to make our way to Mafia – only a 100 km to cross by land and another 100 by sea. How long can that take? Turned out to be 14 hours.

So we left early in the morning. A short taxi ride and we were at the bus stop. We boarded our overcrowded means of transport, full of passengers cheerfully transporting fresh fish in plastic bags (ah the smell), and we were off.  Soon we got stuck in a traffic jam and we were advised to continue on foot - just a km, to the closest village to take our next bus – next bus? So we have to take another one? We followed the crowd to the nearest city carrying our belongings in the burning sun. Arriving at an overcrowded square full of buses we were quickly taken to our chosen unmarked vehicle. A few minutes of bargaining and we settled ourselves in. Karolina jumped in the front – a players’ move as it offers the best space- and I squeezed in the back. The boat according to our misinformed Lonely Planet was to leave at 4, that would be about 6 hours away, so no problem. With a healthy supply of peanuts bought from the always eager street vendors, we were ready to go. Just another five persons to stand in between the sitting passengers and we were nearly ready to go, our driver announced. Once completely jam packed our bus rattled off on the unpaved road. Stuck in yet another traffic jam we were slowly frying in our plastic wrapped seats. A man sitting next to me, clenching the Holy Koran, hid a pistol in his bag while giving me a mean look.Great, I thought, thank God for the passengers standing in between the sitting ones. Things were looking up, it started raining. What was left of the road before was now slowly converting into a mud river. Along the road we were squeezing in more happy passengers. But, at least we were still on time, or so we thought. Then the angry religious man received a phone call which seemed to gloom his mood even further. I decided to be brave and struck up a conversation. Something wrong? Yes, he answered, the boat is leaving! I communicated the cheerful news to Karolina while shouting through the crowd. She was overjoyed.  But no problem, we’ll catch it on the way, the Holy Koran reader enigmatically explained and ended the conversation short. We finally arrived at the pear at 2.30. Apart from a few shacks, a small restaurant and a couple of stores there was nothing around, no hotel, no place to possibly crash. In the distance, our boat was slowly beading us farewell disappearing on the horizon. I was happy to be out of the bus, at least the guy with the gun was no longer at my side. Help was on the way though, a few locals offered to take us on a speed chase to catch our runaway boat. We gladly agreed and boarded a small boat powered by a stunning 15hp engine. Surprisingly it didn’t take long and we were able to jump on the cram packed boat heading towards Mafia. We settled ourselves nicely on the roof covering the boat and enjoyed the rest of the ride in relative comfort with the sun hiding under the calm waters of the Indian ocean as an added bonus. Eventually it took us 14 hours to cross this amazing 200 km distance, as the boat arrived in Mafia close to nine. No matter though, we were about to discover the most amazing coral reefs on the East Coast.

The Mafia Island is a National Marine Park which is renowned on the coast for it’s Whale Shark infested waters, amazingly healthy coral reefs and slightly elevated prices.
Apparently Karolina at some point in in her life has been cursed with a painful spell that forbades her from ever seeing a Whale Shark in the wild. She’s traveled the world over to places where these amazing plankton eating creatures filter the waters to everyone’s delight (plankton stings don’t necessarily induce compassion to these little creatures), and has seen none. This time I was convinced, that since I’m at her side we’ll be able to catch a glimpse of them and more importantly have a swim with them. Right upon arrival, we arranged for a boat and the best captain on the island to track’em sharkies and the following morning we went out to meet these enormous creatures – up to 12 meters. The search lasted 3 hours, we went around their favorite spots, we asked the fishermen for sightings, we tried at random…all to no success. Bitterly disappointed, I started to believe in Karolina’s curse. No whale sharks for us.

As previously mentioned Mafia Island is a Marine Park, where half of the island is labeled as the official national park and charges all visitors with a hefty USD20 per person per day. Since the dive spots are located in the national park area every time you go for a dive you have to pay the fee. Hoping to cut our costs we decided to rent a motor bike in the capital city Kilendoni, stay in our cheap hotel and make our way every day, 20km, to and from the park instead of getting a hotel there. There was one little ‘but’ we didn’t anticipate. The rain season was showing off it’s full might, and mighty it was. It’s not really the raindrops that were an obstacle, it’s the fact that the dirt road converted into a maze of rivers, valleys, mountains and lakes. Given my extensive experience with riding a bike (i got my Kenyan license and that’s about it) I felt somewhat concerned about our safety. The voice of reason was prevailant though - what? we can’t do it?! And so we went off, courageous, confident and cocky… into the mud lands. To any unbiased observer our crash was only a matter of time but we fought strong, we crossed rivers and lakes and finally just a km away from our destination we took a spectacular mud dive as I lost control of the bike while making it though a mountain of mud. Given our breathtaking speed of 20km an hour and the pillow-like ground we fell upon we were basically injury free. Karolina took comic relief in my apologetic reaction to the fall, where I apologized to her first before removing the bike lying on top of her tenderly squeezing her legs. Regardless, we waited for a few minutes for our bike to come to grips with the accident and we went off for our dives. The dives were absolutely spectacular, but that could not stop our divorce with our fancy motor bike. On the way back our little mobile device first refused to change gears and then decided to release the air off it’s rear tire. We decided to end our relationship there, in the middle of nowhere. We called the owner, told him about the location of the shack where we would leave it (you know, right next to that one banana tree…) and we caught a ride on a local bus. We enjoyed it’s comfort so much that we decided to use it from now on for commuting purposes.

In the end Mafia, in our opinion, offers the best diving spots in all of Tanzania. The corals, having been spared the desastrous effects of El Nino, are amazingly healthy, growing and full of all kinds of creatures both large and small. Being a beginner I’m into the big guys, Karolina like the micro stuff and both of us didn’t complain. Marco, our fantastic diving guide knew the waters like the back of his own hand and any little creature we wanted to meet he happily found for us. On top of that, every day, he catered to us with a whole array of freshly baked Italian cookies – I was in heaven. Thus, amongst many, we saw Baracudas, Eagle Rays, turtles, Gianty Traveli, Puffer fish, Box fish and huge Groupers. Meeting Charlie, one particularily large and curious Grouper will be an encounter we will both remember for the rest of our lives. But thirst thing’s first, Karolina has this nice habbit of trying to freak me out by detailing morbid or semi-morbid stories of reported near death and mortal accidents, involving sea creatures, that have touched some unfortunate souls in the past. One of the stories involved a giant Grouper who on one ocasion decided to swallow an unsuspecting diver swimming near by and thus end his existance – the diver’s that is. Charlie, as we later on found out his pet name is, is about the size of Karolina, he’s not exactly cute and he’s more than just curious- he demands attention. Of course, Marco did not warn us about Charlie’s existence nor his eagerness to approach divers.  He obsevered with great amusements how the horrors of being swallowed flashed before my eyes as Charlie proceeded to approach me with great enthusiasm. It turned out, after my heart attack, that Charlie only wanted a scratch on the belly and a lot of playful attention. I have never heard of a fish, not to mention a Grouper, demanding belly-rubs, and neither did Karolina. I think we played with Charlie for the remainder of the dive. He was by no means cute, but his eyes were so unbelievability intelligent, and his curiosity so sincere that we couldn’t stop ourselves. I can’t put it in words how amazing it was to interact with him but I can assure you, our reactions definitely made Marco’s day who continued to laugh at us and especially at me for the remainder of the day.

Eventually we did 12 dives with Marco and honestly, had it not been for the other places we had lined up, I was ready to blow our diving budget right there. Drift dives, wall dives, tons of amazing sea life – even Karolina managed to find what she was looking for Noody branches and new Tobies. On top of that Marco offered us a spectacular Italian dinner at his place… after eating mostly rice and beans in Kilendoni (the town our hotel as at) we weren’t sure how our stomachs would handle home made pasta…but the managed just fine.

Apart from diving we took it upon ourselves to teach some locals how to swim – successfully I might add. It’s amazing that most of the locals living on the island have no idea how to swim, you’d think that they’d feel like fish in the water but they are in essence terrified of it. We also witnessed a rather shocking bar fight where a man, after a short exchange of un-pleasantries, stood up and punched the waitress serving drinks. My initial reaction was to get up and get in between but Karolina quickly grabbed my arm right at the point when the unimpressed waitress landed three carefully aimed punches at the guy as their quarrel returned to verbal abuse. This was already a second time we saw a man raise his hand on a women in public. From the stories we have heard and looking at the amounts of bruised women we have seen, a man does not think twice here about proving his physical superiority. Seems that on par with fighting poverty societies that we have visited also have to address a rather obvious problem of women rights and domestic violence.

Afrykanski Tygrys i podwodne stwory odkryte…(English version below)

21-29 Marca ZANZIBAR (NUNGWI) -Lowcy nurkuja i |Lowcy niancza, czyli polnoc Zanzibaru podbita

21 marca, czyli pierwszy dzien wiosny… jeszcze kilka (no moze kilkanascie;-) lat temu hihihi) wkurzalabym sie ze wypada w niedziele i nie mozna zrobic poprawnego dnia wagarowicza, ale dzis, coz… Zadowolilismy sie w pelni wyjazdem ze Stone Town na polnoc Zanzibaru. Wyjazdem na gorace, sniezno-biale i cudne plaze Nungwi… Coz nam pozostalo? Szkoly pokonczone, prace porzucone, od czego tu wagarowac? Od podrozy?… Nieeeeee!

Nungwi jest malutka wioseczka na polnocy Zanzibaru, nie zmienia to jednak faktu, ze przez swoje oszalamiajaco biale piaski, bogate rafy koralowe i sielsko szumiace palmy stala sie miejscem licznych pielgrzymek turystow na Zanzibarze. Szczesliwie okazalo sie ze przyjechalismy w poczatkach sezonu monsunowego (czyli zupelnie poza sezonem turystycznym). Bynajmniej nie plakalismy z tego powodu ze nie bylo JUZ turystow, ale rowniez nie bylo JESZCZE deszczy !!! Czyli Lowcy jak zwykle maja szczescie;-D Nie mozna jednak powiedziec, zeby sezon nieturystyczny wplynal jakos na podejscie “cenowe” lokalnych mieszkancow… ceny byly porazajace! Nabiegalam sie ponad godzine (i to juz sama, bo Irka i Anika wrocili 21-go do Europy) zeby znalezc cos  mieszczacego sie w naszym budzecie. Przemierzalam kilometry piasku pomiedzy, co bardziej wyszukanymi hotelikami i domkami na plazy. Wszystkie z AC, telewizorami, lodowkami i Bog wie czym, co w polaczeniu z faktem ze od trzech miesiecy nie ma na Zanzibarze pradu i hotele dostarczaja go jedynie po 3-4 godziny dziennie z generatorow, wydawalo sie dosc absurdalne. W koncu, w najpiekniejszym zakatku wybrzeza udalo mi sie dostrzec sliczne bielone chatki na samym piasku. Prosty domek z dachem z lisci palmowych, z wiatraczkiem i przecudnym widokiem na turkusowa wode oddalona o 20m, cena 25$… znalezlismy dom:-D

Glownym powodem przyjazdu do Nungwi (poza szczera checia pogrzania pup i poleniuchowania) byl fakt ze Grzes nie skonczyl ciagle swojego kursu nurkowego. Zaczal go jeszcze w Polsce tej zimy, ale niestety zamarzajace jeziora uniemozliwily mu zakonczenie praktyki (dzieki bogu, bo ja bylam przerazona wizja jego nurkow w temperaturze 6′C !!!!! wiec zamarzniecie przyjelam z ulga;-). Pomimo mrozow, Grzes zdal cala teorie, zrobil grzecznie wszystkie moduly cwiczen na basenie i … i pojechal ze mna do Afryki. W Kenii bylo za drogo, ale w Tanzanii ceny juz bardziej przystepne. Tak wiec glowny powod przyjazdu do Nungwi to piekne rafy i pierwsze nurki Grzesia…. No musze sie przyznac, ze troche sie denerwowalam. Nie umiem tego racjonalnie wyjasnic… ja nurkuje juz od trzech lat, mam za soba okolo 150 nurkow i nigdy sie nimi nie stresowalam, ale jak patrzylam jak moj Grzes znika pod woda z instruktorem (beze mnie) to mialam stresa…hihihi… chyba juz sie starosc zaczyna, skoro tak zaczynam o ukochanego drzec… No ale na powaznie. Grzes kurs skonczyl wysmienicie i zaraz potem moglismy ponurkowac razem… fajnie bylo!

Grzesiulin totalnie zachwycil sie podwodnym swiatkiem. Cieszylo go doslownie wszystko: nowe dziwne ryby (trzeba bylo slyszec jaki byl dumny jak dostrzegl swojego pierwszego zolwia!), mozliwosc poruszania sie w trzech wymiarach, kolorowe rafy, dziwne slyszenie dzwiekow pod woda, zabawna komunikacja… doslownie wszystko. Plywal jak szalony, wymachujac rekami (osmiornica style), a ja tylko patrzylam w smiejace sie w masce oczy…tak, tak,  zdecydowanie zlapal bakcyla.

Poczatkowo spodziewalismy sie, ze nurki to bedzie nasze glowne zajecie, jak sie jednak okazalo, rozminelismy sie z prawda. Juz drugiego dnia, kiedy wrocilismy po pierwszych zejsciach Grzesia pod woda, poznalismy pewna postac ktora przewrocila nasz pobyt w Nungwi do gory nogami i przedluzyla go, z poczatkowo planowanych 4 dni na 9… spotkalismy… Mame Tygrysa. Ja wiem, ze tygrysy w afryce wydaja sie rzadkoscia, ale coz, nam sie udalo.

Kiedy w poniedzialek wrocilismy do naszej chatki, okazalo sie, ze fotelik przed nia, zaanektowany zostal przez lokalna kotke. Kotka byla wielce przyjazna, czysciutka ale nieziemsko chuda i miala wielkie wyssane sutki, po czym poznalismy, ze jest mloda mama. Po krotkich przytulankach i pieszczotach miala nas w garsci. Zdecydowanie bylismy sklonni oddac jej nasze krzeselko, a takze zorganizowac jej rodzaj jadlodajni przez nastepne kilka dni (te miekkie serca….). Sama jednak kotka nie poruszyla nas tak bardzo jak to co znalezlismy juz nastepnego dnia …
Nastepnego dnia rano, siedzialam sobie na plazy przy stoliczku, wcinalam sniedanko, kiedy uslyszalam ten przerazliwy bezbronny miauk. Grzes wlasnie wygrzebal sie z lozka, wyszedl z chatki na sniadanie, stanal w drzwiach spojrzal na moj blagalny wzrok i wiedzial…nie ma sniadania do poki nie znajdziemy przyczyny tych placzo-miaukow. Na szczescie (dla Grzesiowego zoladka) znalazl go szybko…Malenki, cudny, troche zagubiony i nieszczesliwy tygrys patrzyl na mnie z jednej dloni Grzesia. Byl tak maly, ze miescil sie na niej caly… Moj matczyny instynkt, nie mogl pozwolic, by zostawic tygryska placzacego i samotnego na plazy wsrod chatek. Adopcja byla dopelniona!
Kocia Mama pojawila sie po 15 minutach. Nie wygladala ani troche na przestraszona i zaniepokojona losami synka. W ciagu 20 minut, zmajstrowalismy im super zacienione legowisko przy naszych drzwiach poswiecajac koszule Grzesia i jedno krzeslo. Kicia byla zachwycona! Maly tygrys mogl miec nie wiecej niz 5-6 dni. Oczka wygladaly, jak by ledwo co mu sie rozkleily. Nie potrafil jeszcze prosto chodzic, a male lapki plataly sie pod okraglym i objedzonym brzuszkiem. Mogl pic i bawic sie non-stop… zakochalismy sie w nim oboje!

Mimo pieknego legowiska, koty przejely nasza chatke szybciej niz komornik. Legowisko sluzylo im tylko kiedy chodzilismy na nurki, reszte czasu spedzly w naszym lozku lub na nas. Okazalo sie ze nie tylko Tygrys uwielbia pieszczoty ale i jego mama jest spragniona glaskania jak malo ktory kot. Byly rozkoszne! Oczywiscie, nagle w naszym budzecie znalazly sie finanse na jedzenie dla kotki, a nasz plan by w tydzien pozbawic ja zapadnietych boczkow udal sie calkowicie. Stala sie sliczna dobrze i zdrowo wygladajaca mama Tygrysa – Tygrysa o okraglym brzuszku i radosnych slepkach.

No i tak o to wygladal nasz pobyt w Nungwi. Poranne przepychanki i cwiczenia z Tygrysem, nurkowania, grzania sie na plazy, plywanie, zabawy i popoludniowe drzemki z Tygryskiem, podgladanie miejscowych kobiet lapiacych ryby w sieci, czytanie, ogladanie rybakow przyplywajacych po calodziennych polowach, podziwianie zachodow slonca, wieczorne wypady do knajpek, ogladanie rozgwiezdzonego nieba, wieczorne karmienie Kici, nocne usypiania Tygrysa… czyli nuda i rutyna dziewieciu dni, ale jaka rozkoszna ;-D

Wyjazd odkladalismy dwa razy, nie moglismy rozstac sie z naszymi futrzakami. Coz jednak zrobic… przed nami jeszcze cztery miesiace podrozy, nie moglismy ich ze soba zabrac . Bardzo ciezko bylo wyjezdzac. Przyzwyczailam sie juz, ze w nocy, maly, wlochaty klebek wciskal mi sie gdzies pod pache i grzal az do rana… Grzes jednak obiecal, ze bedzie mnie grzal jeszcze bardziej…no i wyjechalismy zostawiajac za soba najedzonego najslodszego Tygrysa na swiecie i jego mame.

21-19 March: ZANZIBAR (NUNGWI): Diving and the African Tiger

Nungwi is a small village at the north western side of Zanzibar. Initially we were supposed to stay there just for a few days to complete my diving course, do some dives, fry in the sun and go and explore the island further. In the end we just had to extend our stay.

We arrived in the early afternoon on a minibus with a few tourist on board and went on a lookout for a place to stay. Karolina took it upon herself to run around the tens of guesthouses lining the coast to locate the perfect place to stay. It didn’t take long before she was came running back happily to announce that her mission was complete. She located one of nicest places in town: a small palm lief covered bungalow with a fan and a bathroom, located on a pearl white sandy beach, dotted with palm trees and just a few meters from crashing ocean waves. Happy and jolly we left our bags, said hello to the cat welcoming us at the door and went off to explore what the town had to offer.

Nungwi turned out to be fully tourist equipped resort with heaps of beach restaurants and bars ready to accommodate hungry and lazy tourists with rich (for Tanzanian standards) menus, laid back atmosphere, cold beer and prices to match. After the past couple of weeks of eating local food we were ready to settle for the deal. After all, a few days of being spoiled at a tourist resort can’t hurt anyone. Luckliy though, we arrived just at the end of the tourist season, with announced monsoon rains around the corner, and electricity problems paralyzing the island (Zanzibar didn’t have electricity for the past three months) the place was basically deserted with just a handful of tourist chilling in the shadows of palm trees.

I needed four open water dives to get my license. I was supposed to complete my course in Poland in December but the lakes froze. In Poland I was to dive in waters of 6 degrees, here the temperature is 30…no complaints, I’ll take the deal. I did the first two dives only with my instructor Abdul. The visibility, the fish and water temperature were just like in Misali Island (you know, the blue balls and stuff) . Entering the water from the beach, it was full of huge eels, octopuses, trumpet fish, groupers and what not. I was in heaven, and this was only the reef off the beach. The next day we were supposed to go to some proper dive sites off the coast. Since Zanzibar is supposedly one of the places richest in marine life in East Africa we couldn’t stop ourselves from doing just a few dives and in the end we continued coming back every day hungry for more. I was excited like a little kid before Christmas. The coral reefs painted in rainbow colors, hundreds of different fish, Karolina explaining all the families of fish and showing me the delicacies of the underwater world… to me it was on par with the safari’s we had earlier on. And of course the highlight of it all: large turtles just swimming around. All was great except for one small incident. When we were negotiating our package for all the dives we were to take, we spoke to a Tanzanian guy who was standing guard at the reception desk. We discussed all the details with him and then I asked him who will be my instructor? Will it be David, the man I previously spoke on the phone to? Upon hearing this the Tanzanian guy at the reception frowned and said ‘if you want a white instructor that’s no problem, just don’t ask me for any favors!’ Then I asked him if he was an instructor too, and he replied ‘well… not yet.’ hmmm… We decided to ask David, the manager about what’s going on in this guys’ mind. David, an Israeli, replied calmly: ‘don’t worry about it, he also thinks I don’t like him because he’s black.’ hmmm…. no comment.

But diving wasn’t the only attraction we had at Nungwi. On the second diving day, we got up in the morning to munch on some breakfast and once again we were greeted by our local cat. By now she completely lost any traces of shyness and was purring like a little lioness to Karolina’s delight. Judging by the size of her belly and swollen nipples Karolina expertly proclaimed her a freshly cooked mom, which off the bat gave her table leftover privileges. From now on, we decided, Karolina would force herself to a diet of King Prawns, Lobsters and Calamari in order to optimize the size of leftovers for our adopted cat.

The following day, heading towards our cafe for breakfast we heard some strange ‘miau’ cry coming from behind the bungalow. Karolina’s motherly instinct went off like a fire siren and I knew it: ‘there is no breakfast before I locate the source of these cries.’ I went to investigate and report on events. Sleepy and lazy I made my way towards the noise and before I knew it a small little thing the size of my palm was wobbily making it’s way towards me. I took it in my hands and behind my back I heard a loud shriek coming straight out of Karolina’s soul. All was lost, this was it, we were destined to stay here forever. The little guy conquered her heart before she even managed to snatch him out of my hands. I must admit though, this was the cutest kitten I have ever seen. Judging by his size and his inability to walk properly he must have been just a few days old. Before we knew it, our cat family decided to move into our bungalow and take over the bed. Soon it was our little Tiger – as we named him based on his stripe patterned fur and biting habits – dictating all terms while in the bungalow. By the time we had to leave, Tiger learned how to walk properly, mastered the skill of jumping on and off everything without bumping his cute head, biting without causing injury, successfully hunting for flies and waking us up whenever he deemed it fit. Once we decided it’s time to pack our stuff and head off Karolina visibly heartbroken. So in order to sooth her a bit we built a small hut for our cats and instructed all the expats residing at Nungwi to check up on our cats and feed them some leftovers.

So that’s how our days went, waking up in the morning and playing with Tiger, diving, watching local fishermen unload their daily catch, checking out local women fishing just off the shore, eating semi proper western meals, enjoying the sunsets, chilling in the evenings, feeding the cats and playing with Tiger till we or rather he falls asleep. The horrors of routine.

Zanzibar przyprawiony…czyli Lowcom smakuje! (English version below)

17-20 ZANZIBAR (STONE TOWN) – Lowcy w klimacie przyprawowo – turystycznym…

W koncu dotarlismy na Zanzibar! Plynelismy promem cala noc z Pemby a rano, zgnieceni, spoceni, niedospani i troszku zmieci postawilismy nasze stopy na ziemi Zanzibarskiej. Po godzinie latania po miescie, udalo nam sie z Irka (tym razem to nasza kolej poszukiwania , a Anika z Grzesiem zostali na strazy bagarzy) znalezc jakis hotelik ktory nie zabil naszego budzetu. Zrzucilismy plecaki i pomknelismy na zwiady…

No coz tu rzec, miejsce urzeklo nas juz od pierwszej chwili. Miasto Zanzibar jest trzecim co do wielkosci miastem w Tanzanii, ale zupelnie nie czuc by bylo jakim molochem mimo ze to 990tys mieszkancow. Jego historyczne centrum, nazywane Stone Town ( w Suahili “Mji Mkongwe” czyli “Kamienne miasto”) jest po prostu przecudne (nawet UNESCO w 2000r wpisalo je na liste swiatowego dziedzictwa). Zabudowa miasta, które jest mieszanką kultury arabskiej, indyjskiej, europejskiej i afrykańskiej, jest pelne waskich uliczek, w których nie mieszczą się samochody. Caly transport odbywa się tam pieszo, na rowerach lub motocyklach. Waziutkie uliczki, pieknie rzezbione drewniane drzwi, klimatyczne zaulki, bulwary wychodzace na turkusowe wody… przecudnie a do tego bardzo malowniczy mieszkancy: brazowoskorzy w  tradycyjnych arabskich strojach, czarni w afrykanskich kolorowych szmatkach, zmieszani z urzedujacymi tu ciemnymi Masajami w swych czerwonych kocykach, i kolorowymi (bialymi lub rozowymi;-) rozgogolonymi turystami. Bo trzeba przyznac, ze Zanzibar to bardzo turstyczne miejsce! Ilosc sklepow, hoteli i knajp przeznaczonych stricte dla turystow jest  oszalamiajaca. Ale co najlepsze wiekszosc pamiatek sprzedawanych w Zanzibarze… MADE IN INDONEZJA hihihi. Jak widac szlaki handlowe nie zaginely ( W przeszłości miasto było centrum wschodnioafrykańskiego handlu niewolnikami i innymi dobrodziejstwami takimi jak przyprawy, skory, kosci sloniowe i drogocenne kruszce, między Azją i Afryką.)

Przez bite cztery dni szlajalismy sie po wszystkich zakamarkach Stone Town, po waziutkich i pokreconych uliczkach, ciasnych zaulkach i urokliwych placykach. Odkrylismy, ze Miasto ma totalnie dwa rozne zycia. Jeden zywot to Stone Town w dzien, kiedy jest pelne slonca, blasku i swiatla. Kiedy ulice pulsuja ruchem, sprzedawcy podrywaja sie w pogon za pieniedzmi nagabujac “biednych i umeczonych” turystow, dzieci biegna do szkoly, knajpki kusza orzezwiajacymi sokami a slonce wypala stare mury.

Drugie zycie to nocne Ston Town kiedy znika zar a waskie uliczki zalewa ksiezycowa chlodna poswiata. Wszyscy spowalniaja, nie gonia juz za biznesem, sklepy sa zamykane, ludzie spotykaja sie na wspolne jedzenie i nie trzeba chronic sie w cieniu przed zalewajacym i palacym sloncem.

Naszym ulubionym miejscem wieczornych przesiadywan okazal sie nocny market polozony na bulwarze przy samym morzu. Oswietlony tysiacem lampek, zciagal wieczorami niczym muchy do ognia wszystkich zblakanych turystow i glodomorow. Lokalni kucharze urzadzili naprawde ciekawe widowisko z gotowania. Ubrani w wielkie czapy i biale typowe stroje kucharskie, noc w noc rozstawiali swoje stoiska na placu i choc nie mozna powiedziec ze ceny byly bardzo niskie, towar calkiem kuszacy…ja oczywiscie padlam na stoiskach z seefoodem: wielkie homary, smazone kalmary, osmiornice, ryby, krewetki, kraby roznego rodzaju… no coz kazdy ma swoje slabosci;-) Grzes za to poddal sie przy szaszlyczkach z wolowiny i frytkach. Ciekawe bylo tez jedzenie na bulwarze kiedy cale chmary lokalnych naciagaczy, wariatow, cwaniaczkow i innych szalencow probowalo wykorzystac czas posilku i utraty czujnosci przez turystow do zarobienia kilku groszy. My bylismy jednak nie ugieci,  na zaczepki z ich strony, sami probowalismy im wciskac i sprzedawac nasze stare klapki i tak zwykle udawalo nam sie pozbywac natretow.

Ja osobiscie moglabym przekradac sie Zanzibarowymi uliczkami w nieskonczonosc, jednak Grzesiowi udalo sie “zmusic” mnie do dwoch “wycieczek”. Pierwsza byla to wyprawa w ramach Stone Town – House of Wonder: bardzo zdobny budynek w stylu kolonialnym wybudowany przez jednego z Sultanow w 1883roku jako palac reprezentacyjny. Dzis sluzacy jako muzeum z wystawami o historii i kulturze Zanzibaru.

Jak zwykle spodziewalam sie dosc nudnych i nijakich wystawek, kiedy jednak wczytalismy sie w podane tu informacje bylismy mile zaskoczeni. Okazalo sie, ze fotki, dane, mapy, ciekawostki, i rekwizyty ktore tu zgromadzono, w koncu pozwolily nam na dopelnienie naszej wiedzy na temat kultury i cywilizacji Suahili. Nie jest to takie proste i latwe, bo Suahili to cala grupa kultur przed kolonialnej Afryki Wschodniej, powstałych około X w. n.e. w wyniku przemieszania się kultur Bantu z Kuszytami i napływową ludnością muzułmańską z Półwyspu Arabskiego i znad Zatoki Perskiej (z domieszka wplywow z Europy, i Azji). W czasie swojego największego rozkwitu wpływy cywilizacji Suahili sięgały od terenow dzisiejszej Somalii aż po tereny północnego Mozambiku. Była to cywilizacja o charakterze handlowym – z Afryki Wschodniej eksportowano towary (gł. kość słoniową, skóry zwierząt, płody rolne i niewolników), importowano zaś płótno, metale, ceramikę, cukier i zboża z Bliskiego Wschodu, Indii i Chin. Suahilczycy byli też pierwszym ludem Czarnej Afryki, który zdobył broń palną. Głównymi suahilijskimi ośrodkami handlowymi były miasta Lamu, Zanzibar, Malindi, Pate i Kilwa nigdy nie doszło jednak w tym rejonie do wytworzenia większych struktur państwowych. Kres cywilizacji położyły w XIX wieku wojny Masajów, którzy przybyli wówczas na te tereny uciekając przed powtarzającymi się wówczas suszami, a także europejska kolonizacja na przełomie XIX i XX stulecia.
Muzeum to bylo niesamowitym domknieciem naszych wczesniejszych wizyt w kenijskich miastach na wybrzezu. Moglismy tez dokladniej poczytac o panujacych tu kiedys i dzisiaj zwyczajach, wierzeniach i niesamowitym “cyklu podrozniczym” zwiazanym z wiatrami monsunowymi. Dla mnie bylo to szczegolnie interesujace, bo szlaki ktore prowadzily z Azji (Chiny, Tajlandia, Indonezja, Indie) przez Bliski Wschod az do Afryki, pokrywaja sie w duzym stopniu z miejscami moich wypraw w ciagu ostatnich kilku lat!
Tak samo pozytywnie zaskoczylam sie droga wyprawa na ktora wyciagnal mnie Grzes – “Spice tur”  (wycieczka przyprawowa). Byla to najbardziej turystyczna i takze najbardziej zorganizowana:-( wyprawa jakiej doswiadczylismy a pojechalismy na nia ulegajac Irce i Anice… Wiem, wiem, powinnam brzydzic sie soba (jako wielka przeciwniczka organizacji masowej) ale musze powiedziec, ze nie bylo nawet tak zle…  Mam juz spore doswiadczenie w przyprawkach i po tych kilku latach w azjatyckich tropikach wiele sie ich naogladalam, jednak jak sie okazuje nigdy za wiele. Glownym punktem wyprawy, byl spacer po wielkiej farmie, gdzie uprawiano cala mase tropikalnych przypraw i owockow. Nasz przewodnik, pokazywal nam, opisywal, dawal do sprobowania lub przy najmniej do powachania kazda jedna roslinke. Bylo smaczniascie i od razu, przypomniala mi sie, zeszloroczna wizyta na wyspach Banda w Indonezji (skad oryginalnie pochodzi galka muszkatolowa i gozdziki) gdzie to wlasnie uswiadomilam sobie, ze zakochalam sie w Grzesiaku  i wracam natychmiast do niego! hihihi! I moze to, a moze po prostu piekne zapachy i smaki sprawily, ze wyprawa naprawde mi sie spodobala.

Poniewarz pomello jest jednym z moich najulubienszych owocow nie moglam sobie odmowic sprobowania…

Na koniec przewodnik zawiozl nas i cala “bialo-turystyczna” gromadke na lunch (przygotowany z owockow i przypraw z farmy) a potem na przecudna plaze. Moglismy zmyc z siebie zgrzanie dnia w turkusowych chlodnych wodach – bylo fajnie!

W Stone Town spedzilismy tylko cztery dni, a ja czulam sie tak jakby to byly cztery tygodnie i spokojnie moglam zostac tam dlozej, ale coz… plaze polnocnego Zanzibaru wzywaly… w pierwszy dzien wiosny ruszylismy podbijac turkusowe wody i snieznobiale piaski polnocy…

17-20 March ZANZIBAR (STONE TOWN) - tourists, slaves and spices

We boarded the ‘Spice Islander’, as our cargo boat was called, in the early evening and prepared ourselves for a stuffy night packed like sardines amongst the armies of locals heading the same way. We were lucky or arrogant enough, as you like, to secure ourselves some space to stretch out our limbs, by carefully marking our territory with the cunning use of our huge backpacks. Despite the raspy voice making it’s random haunting appearances, both Karolina and I passed out for the entire length of the journey. After a brief sleepy discussion in the morning over a cup of local coffee, we decided our sleep-rich night should be probably attributed to the lack of oxygen on the overcrowded boat rather than our impressive sleeping abilities. Regardless, we arrived in Zanzibar!
Finding cheap accommodation proved to be impossible, despite Karolina’s and Irka’s great efforts, and we finally settled for the best offer we could find. Touristic or not, we were eager to feel the wibe of the capital of Swahili culture-Stone Town.

Zanzibar was the richest city on the Swahili coast (now famous for the birthplace of Freddy Mercury)- the other important cities being starting from the north: Lamu, Pate, Malindi, Gede, Mombasa, Wete and Kilwa. This culture was and still is, a very vibrant mixture of Arab, African and Indian peoples living their lives according to the seasonal monsoon winds which brought their dhowls from India through the Persian Gulf to East Africa and back every year exchanging spices, food and materials from one area for ivory, skins, cloves and slaves from the other.
And here is an interesting bit about the slave trade, most of the slaves weren’t destined for European colonies but North Africa and the Middle East. Historians actually estimate that the East African Arab trade enslaved an estimated 11 to 18 million black Africans as opposed to 9.4 – 14 million of ‘European’ West coast trade. It is seems rather odd that few people really mention this when speaking of the sins of colonization, bashing the Europeans and ignoring such subtleties like the group of slaves accompanying the sheikhs of Qatar at Queen Elizabeth’s coronation in 1953. Just as an interesting fact, Arab slave trade continued in one form or the other until the 1960s. Jump to the other side of the ocean and you’ll see Martin Luther King Jr. and Malcolm X fighting for civil rights in the States right at the same time. hmmm

Right from the start we were enchanted by Stone Town. The town is mixture of Arab, Hindu, European and African influences. The streets are too narrow for cars to pass so all transport is either on bicycle, moped or on foot. Narrow alleys, hidden corners, beautifully carved doors and boulevards coming up to turquoise waters. And to top it off a whole mosaic of locals: Arabs wearing traditional cloths, Indians in saris, the blacks warped in colorful cloths, the all present Masai wrapped in red blankets and of course the hoards of half naked tourist running around sunburned. The city is well equipped for tourists with stores on every corner ready to oblige with wood carvings, paintings and a whole array of stuff straight from…Indonesia – all the materials, cloths, t-shirt come just from the other side of the ocean. It’s good to know that the monsoon trade is still up and running: Zanzibar ships out cloves and gets back cloths. For four days we were lost just wondering around, squeezing through narrow streets, chasing away persistant street salesmen…and we discovered the city has to sides to it: by day and by night.

As night falls everything slows down, businesses close down, people gather in the park to watch the sunset, grab a bite together and watch the teenagers do their water jumping competition from the pier.

The night market became our favorite hang-out place where locals all dressed in proper white chef’s hats and wrapped in white cloths prepare local specialties. The lit up stands and delicious aromas spreading through the air slowly attract the wandering tourist for an evening snack. Most fall for the trap and so did we, happily. Karolina immediately jumped on the seafood platter devouring all the appetizing fish squirming on the grill and I went for the meats. While the local army of sleazy salesman normally tries to attack you with an unexpected : buy buy, good price, banana we managed to fight them off and simply enjoy our meals while checking out the life passing us.

But it wasn’t only Stone Town for these four days, we also decided to join, with some reservation, one of the island spice tours. Both Karolina and I have an allergy to organized tours, so we were a bit skeptical. In the end it wasn’t so bad. The tour started in a large garden where one by one our knowledgable guide showed us all the spices and gave us fruits to taste. I really enjoyed seeing all the plants but frankly to tour was way too rich in plant names and spices for me to now remember which plant was which. But it was interesting. After the garden we were taken to another place to check out some more greens and eventually we were taken to a beautiful beach to wash off all the sweat accumulated from walking in the sun. Right by the beach we were also invited to visit a slave cave – where apparently slaves were kept overnight before being placed on boats- at least that’s what our guide told us when we went down to examine it. He told us the cave was 3 km long, that there were bone of old slaves lying about the place, crocodiles and what not…but he wouldn’t take us for a tour around it because then we wouldn’t have enough time on the beach. Right, so we exited the cave and right by the entrance to it I decided to read the info: the cave is 150 meters long, it’s not sure there were slaves in it and everything is based on hearsay. We had to give our guide credit for a vivid imagination, but no tip.

Four days was enough though and we decided it’s finally time to start from diving, for which Zanzibar is famous for, so we arranged ourselves from transport and left for Nungwi bay in the northern part of the island.

Pierwsze korale, niebieskie jajka i goraczka – czyli Lowcy na Pembie…(English version below)

9-16 marca WYSPA PEMBA – Lowcy w turkusach walcza z goraczka…

Prom z Tangi na Pembe odplywal rano (za rano) bylismy zbyt zaspani by walczyc z systemem Tanzanskim wedlog ktorego musielismy zaplacic za niego 20$, mimo, ze miejscowi placa po 9$ (grrrrrr!). Zacisnelismy zeby, wbilismy sie na poklad i zasnelismy… po kilku godzinkach przyjemnego bujania otworzylismy oczy i zobaczylismy mijane wlasnie przepiekne wysepki otoczone turkusowa woda – tak zdecydowanie zlosc na ceny biletow dalo sie ulagodzic;-). Kiedy niecierpliwie czekalismy, az prom doplynie do brzegu, podszedl do nas jakis bialy… jakie bylo nasze zdziwienie, kiedy zagadal swojsko: AHOJ! i wyszczerzyl w usmiechu slowianskie zabki. Okazalo sie ze inni biali na lodzi to Czech Irka i jego kobieta (Niemka) Anika. (Jak juz zaczelismy sobie rozmawiac to tak przez nastepne prawie dwa tygodnie podrozowalismy razem…no bo czemu nie obnizac kosztow w milym towarzystwie..?)

Tymczasem prom dobil do Pemby, nie moglismy sie jednak z niego wydostac tak szybko jak chcielismy. Prom ten byl nie tylko lodzia pasazerska ale tez cargo, przez co miescily sie na nim niezliczone ilosci bananow, kurczakow, ciezarow pelnych wegla, koz, koszy z owocami i tysiacem innych roznych roznosci ktore wszyscy na trzy cztery zaczeli taskac na lad. Jak sie jeszcze doda tlumy bab ze stadem dzieci i masy nachalnych tragarzy… no coz, wolelismy poczekac chwile niz przeciskac sie na poczatku. Tym bardziej ze czas oczekiwania, umilalismy sobie, zapoznawaniem sie z promowym oznakowaniem. Naszym ulubionym i zarazem najbardziej zagadkowym jest ten ponizej:

Caly czas zastanawiamy sie co znaczy? Jest kilka wersji i czekamy na pomoc i propozycje od was. Czy znak ten oznacza:
a) w razie niebezpieczenstwa biegnijcie do najblizszej rodziny i tulcie sie z nia razem oczekujac zatoniecia
b) w razie niebezpieczenstwa biegnijcie do duzej grupy ludzi i modlcie sie razem z nimi o nie zatoniecie okretu
c) w razie niebezpieczenstwa biegnijcie za tlumem (oni wiedza gdzie sa wyjscia awaryjne i szalupy)
d) w razie niebezpieczenstwa biegnijcie i zastanawiajcie co znaczy znak ktorego nie rozumiecie

Po wydostaniu sie z promu, wpadlismy w “przyjazne usciski” panow z biura imigracyjnego. Jak sie okazalo, przybywajac na Pembe trzeba bylo sie rejestrowac – zdecydowanie dalo sie zobaczyc ich poczucie oddzielenia od reszty kraju ( w koncu dopiero w 1964 roku, Tanganika polaczyla sie w jedno panstwo “TANZANIE” z Zanzibarem – w sklad jego wchodzily wlasnie wyspy Zanzibar i Pemba). Po dokonaniu wszelkich formalnosci, cala grupa zdecydowalismy ze mam troszke dosc tlumow i od razu uderzamy na polnoc wyspy na dzika plaze w miejscowosci VERANI. No coz latwiej powiedziec niz zrobic. Na Pembie lokalny transport to Dala-dala, czyli takie otwarte polciezarowki z malymi laweczkami ustawionymi wzdloz. Maksymalnie ztloczone wszystkim co tylko mozna sobie wyobrazic. Nasza, ktora zlapalismy, byla nadwyraz glosna poniewaz na dachu mielismy umocowane w koszach, cale stado meczacych koz . W koncu jednak, po godzinie sciskanki i wysluchiwan meczenia dotarlismy na polnoc wyspy. Tam udalo nam sie zorganzowac wynajecie samochodu (bo trasa publicznej dala-dala nie siegala juz tak daleko;-) i przebic sie przez kolejne 15 kilometrow. Trasa byla bardzo urokliwa, najpierw przez liczne malownicze wioseczki, pola kasawy, bananowe plantacje, baobabowe laski i palmowe zagajniki a potem przez bardzo soczyscie zielony najstarszy las na wyspie…

Kiedy dotarlismy na miejsce bylo juz pozne popoludnie. Bungalowki do ktorych przyjechalismy okazaly sie polozone na totalnym, trzeba przyznac malowniczym, ale jednak zadupiu i kosztowaly…fortune! Po dlugich, telefonicznych pertraktacjach z wlascicielem, udalo nam sie wynegocjowac pewna znizke i w koncu moglismy odpoczac. Nastepnego dnia, moglismy wyciagnac hamaczki, ksiazki, pletwy i maski oraz oddac sie przyjemnosci leniwego grzania na slonku, snurkowania i bujania w hamaku.

Wieczorem przy lampach naftowych (tak, nie ma tu pradu) przeprowadzilismy powazne rozgrywki w kosci, w ktorych pokonalismy naszych wspoltowarzyszy podrozy do imentu (hihi) a potem – padlam…. To znaczy w nocy dostalam super gluta, goraczki i o… No jednym slowem nie ma to jak chorowac na rajskich plazyczkach… mialam jeszcze nadzieje ze to chwilowe oslabienie, mozliwe do opanowania mocnym atakiem antybiotykowym, ale nie. Kolejny dzien spedzilismy: ja – w lozku z widokiem na turkusowa wode, a towarzystwo na plazy… no, nie musze mowic, ze bylo “bosko”.  Tym bardziej ze byly to imieniny Grzesia a ja jako “zwlok” jedyne co moglam zrobic, to uzbierac malutki imieninowy bukiecik kwiatkow i znow pasc.

Jednak lepiej bylo kolejnego dnia kiedy zdecydowalismy sie pojechac do stolicy wyspy Chacke-Chacke. Po pierwsze tam mieli jakis pseudo szpital (a w chorobie leipiej byc blizej takich instytucji), a po drugie bylo tam znacznie taniej. Nie bede jednak opisywac, jaka “nieoceniona przyjemnoscia”, bylo dla mnie podrozowanie w stylu “scisnietej sardynki”. W  upal, z goraczka, bolem zatok, glowy, gardla i ogolnym super samopoczuciem…  No coz, najwazniejsze ze przezylam. Grzes wystaral sie za to o (prawie) najlepszy hotel w miescie. Zalatwil radosny (tak, tak, znow zolty) pokoik, ze slicznym lozem z baldachimem i … telewizorem ktory posiadal dwa kanaly filmowe (24 na dobe!). To bylo cos! Nie ma to, jak chorowac z Tv przy boku !!! No i tak mijaly mi urocze trzy dni goraczki, zlych humorow i ogolnego okropnego samopoczucia… ale dalam rade.
Trzeba jednak przyznac ze Grzes nie proznowal. Nie tylko wspieral mnie w niedoli i znosil moje pojekiwania w goraczce, ale tez zalatwil dla calej naszej czworki super wycieczke. Jeszcze przed przyjazdem na Pembe, doczytalam sie ze najpiekniejsza w tej okolicy jest malutka wyspa MISALI, otoczona przepieknymi rafami i turkusowymi wodami. Jak sie jednak okazalo, wyspa ta byla nie zamieszkala (byl tam tylko domek straznikow), uznana za park narodowy i nie wolno na niej bylo nocowac. Poniewarz jednak bylam taka chora i na wycieczke z nocowaniem mialam tak wielka ochote, Grzesiulin stanal na glowie i (tylko sobie znanymi sposobami) sprawy dopial!
Tak wiec kiedy tylko poczulam sie troszke lepiej, wyruszylismy na wyprawe na wysepke. Jak sie okazalo walka o dluzszy pobyt byla warta zachodu. Snieznobiale piaski, turkus wody i cudne rafy byly naprawde sliczne. Maly raj i to tylko dla nas. Na wyspie poza nami bylo z dziesieciu straznikow parkowych. Bosko! Dwa dni pieknego slonka, snurkowania i podgladania tysiecy krabikow biegajacych po plazy.

Straznicy przyrzadzali nam calkiem niezle jedzonko, ktorego zapach zwabial za to bardzo ciekawskie i …”oryginalne” malpy zamieszkujace wyspe. Slowo oryginalne jest chyba najwlasciwsze i zamiast opisywania poprostu pokaze zdjecia:

niezle, no przynajmnej ja wczesniej takiej odmiany nie widzialam . Jak sprawdzilam potem w internecie nazywaja sie VERVET MONKEY (malpy jedwabne) ale latwiej je znalezc pod haslem BLUE BALL MONKEY (malpy o niebieskich jajkach;-)

W koncu tez, odbylo sie nasze pierwsze porzadne snurkowanie. Trzeba przyznac ze maja tu sliczne korale i calkiem sporo rybek. Grzes wkrecil sie bardzo w snurki i rozroznianie podwodnych stworzonek. Zreszta szlo mu z tym calkiem niezle i zawziecie studiowal potem moja ksiazke z rybkami z raf tropikalnych. Az zal bylo nam odplywac z wyspy, ale coz, nie moglismy naginac goscinnosci straznikow, a poza tym prom na Zanzibar (gdzie sie pozniej udawalismy) odplywal tylko raz w tygodniu. Tak wiec zapakowalismy plecaczki, wyskoczylismy z pletw i pomknelismy na nocny prom… Lodz na Pembe, przeskok jeepem, potem dwie dala-dala i dotarlismy na prom, ktory okazal sie zapchany niczym puszka sardynek. Irka i Anika nie zmrozyli oka przez cala noc, Grzes troche narzekal, ale ja (jak to ja) zasnelam zanim nawet jeszcze wyplynelismy z portu i obudzilam sie dopiero dobijajac do Zanzibaru. Grzes co prawda twierdzil, ze to nie mozliwe, ze spalam i raczej omdlalam z powodu braku tlenu na lodzi, ale ja nie narzekam… zreszta kto by narzekal dobijajac do cudnego ZANZIBARU!

9-16 March PEMBA ISLAND – corals, cabel tv and blue balls…

To catch our cargo boat to Pemba island we had to get up at six in the morning to make it to the harbor and board the boat scheduled to leave according to schedule “sometime in the morning.” Sleepy as we were, we even agreed to pay the ‘mzungu’ price for the ticket just to board the overcrowded boat and find a place to crash for the four hour ride. The boat turned our to be an old worn out cargo shit, filled with locals and food products but equipped with tv’s all showing, to my delight, an old Real Madrid- Barcelona classic. We managed to find a comfortable place to crash and decided to sleep through the ride. Barely having shut our eyes we were woken up by a raspy voice urging us to listen to the safety on board video interrupting the football match. The raspy voice belonged to a middle aged crew member who to our great delight, with great enthusiasm continued to discuss what is proper muslim clothing with fellow passengers for the remender of our journey. Not without effort though we managed ignore his wavelenghts and once again drift off to the land of Morpheous. The second wake-up call came from a fellow ‘mzungu’, who with a cheerful ‘ahoi’ betrayed himself to be a fellow country neighbour from Czech Republic named Irka. Turned out we were heading in the same direction once in Pemba and we quickly agreed to join forces to somehow make it to beach of choice – Verani.
Once docked in Pemba we met Irka’s girlfriend Anneka, we waited together before the anxiuos croud got off the boat and we proceeded to place our feet on land and look for some transport.

We quickly found out that it will take two buses and a taxi to get Verani so we decided to fill our stomachs with some local food before our adventure was to begin. We sat down in a local bar eating some tastless food and discussing the haunting raspy voice from the boat when the man himself entered the bar and decided to sit with us and entertain us with some raspy preaching. It didn’t take long and we were out of the bar to find our connections. The local bus, in Tanzania called dalla-dalla, turned out to be a remodeled large pick-up truck with benched placed along the edges of the rear coverd with an open roof. We crammed in with a surprising number of people, goats and chickens and once there was really no more space to move our driver decided that we were ready to go. Half way through, at the only juntion in the area  we jumped off and waited for our next dalla dalla. We didn’t wait long, and with the cry of five tied up goats on the roof our journey continued. With a short pitstop to offload the unhappy goats, in an hours time we were nearing to our destination. Now it was only the question of finding a local taxi… our beach bonglows were in sight. We bargined and bargined and finally rendered arms to an inflated price just to finally make it there and relax. The car drove through an endless maze of pot holled dirtroads, the oldest forest on the island,

numerous villages and in about half an hour dropped us off in front of unimpressive beach bonglows right at the sea front of crystal clear waters. While the housing was not what we expected we decided to stay and simply enjoy what there was on offer- empty beach and tropical waters.

For the next couple of days we snorkeled around and simply enjoyed the area but then Karolina caught a cold and it was back to nursing. We’ve been here nearly three months and if not one than the other catches some sort of an illness. While paradise beaches are great they might not be the best place to be sick so we packed our bags and made our way to the capital- Chake-Chake. Once again, a taxi, two buses and we were there. It took us two hours to find a proper hotel and seeing that Karolina was feeling ill we eventually opted for what all bed sick people need – cable TV with 24-hour movie channels. And this is how we spent the next couple of days, watching TV, taking short strolls in the afternoon and planing our next moves. While there were many cool things to see on Pemba it was the Misali island that had our full attention. A marine park just a few miles off the shore with a gorgeous coral reef, mangroove forrest, caves and blue monkeys.

We were informed that it’s not possible to stay there overnight but we insisted and just like with anything in East Africa, seek and you shall find. The guys organizing our boat to Misali spoke to one of the rangers on the island and all was arranged, we could stay there for the night.
The boat ride to Misali only took an hour and a bit and honestly this island was the most beautiful tropical paradise I have even seen. Probably we would have all remained speachless for quite some time if it wasn’t for the blue money that we met right upon our arrival. A seemingly normal small money quickly flashed us with it’s bright flourescent blue colored balls and suddenly we were all back to talking. Nature has it’s strange ways, I’ll tell you. The balls are really so blue it’s amazing, it’s not like you can ignore them, they’re there, shinning at you and the monkeys are proud to parade them.

After our initial shock-blue shock we decided it’s time to splash in the water and explore some underwater world: tumpet fish, picasso fish, tons of parrot fish, groupers, moureys, nemos it was all there living a peacefull life at the on an amazingly colorful coral reef. This was my first real coral reef and one to remember. We snorkeled for hours on end, with Karolina briefing me with what I assume is just a glimpe of her knowledge of the underwater world.I was just listening and watching. But the coral reef was not the only place we explored, we also went for a swim in the mangroove forrest which proved to be an experience of it’s own. Swimming at high tide in what seemed a radom arrangement of tree roots standing like spiders each on at least 4 legs in greenish waters gave an impression of being on different fascinating yet creapy planet. I can’t tell you what I liked more, the reef or the forrest. At night we played dice. arranged ourselves some beds to sleep on…and still went for a stroll on the beach filled with hand palm sized crams all making their homes while being illuminated by a half full moon and a dozen or so lights coming from boats rocking on the calm see while doing some night fishing. Simply priceless.

The next day we still snorkled and walked around and prepared ourselves for another night on the boat, this time heading to Stone Town in Zanzibar. Of course just upon entering the boat we were greated by a raspy voice…

Zegnaj Kenio! – Witaj Tanzanio! (English version below…)

8 marca MOMBASA/TANGA- czyli: na granicy w dzien kobiet z gozdzikami.

I nadszedl ten piekny dzien, kiedy zdecydowalismy sie wyjechac z Kenii… Jak sie okazalo, Droga z Mombasy do granicy to zaledwie 2,5 godziny i jest to na tyle popularna trasa ze bez problemu moglismy znalezc autobusy i busiki jezdzace do Tangi (miejscowosc w Tanzani gdzie chcielismy sie zatrzymac) lub nawet do Dar es Salaam (stolica Tanzani). Wybralismy opcje busiku i ruszylismy z samego rana… juz po 20 minutach zostalismy jednak z niego wyrzuceni, bo na naszej trasie znalazl sie…kanal i prom! (coz, w koncu Mombasa lezy na wyspie i na poludnie nie ma niestety mostow)… Jak nam powiedziano, z przyczyn “bezpieczenstwa”, samochody nie moga wiezdzac na prom z pasazerami w srodku. Tak wiec musielismy sie wykokosic ze srodka i razem z cala masa (w znaczeniu masy nieprzebranej, poprostu dzikich tlumow) : poczekac, po czym przebic sie na ten prom piechota, przetrwac , zmoknac (wierzcie czy nie ale podroz trwala 20min, z czego 10 minut to ulewny dezscz !!! grrrr !!!), po czym wydostac sie z promu i odnalezc w masie po drugiej stronie rzeki nasz minibusik…

…na szczescie dalismy rade i dalej (choc troche mokrzy) moglismy juz podrozowac w samochodzie. W koncu dotarlismy do granicy – zostawilismy Kenijczykom pozegnalne foty (ich granica jest nowocesna i skomputeryzowana i za kazdym razem kiedy przyjezdzaz lub wyjezdzasz udokumentowuje sie to zdjeciem z komputerowej kamerki) i poszlismy sie zaznajomic z wymogami Tanzani… Obylo sie bez sprawdzania bagazu, ale i bez fotek…tak, tak, stanowczo biedniejsza wersja. Powital nas rozentuzjazmowany zolnierz i jego niewzruszony naszym przyjsciem, ogladajacy TVke, boss. Po radosnych powitaniach zolnierz z wielkim usmiechem rzucil

-No to chcecie wize?

-Chcemy!

-No to dajcie 100$…..na osobe

i wszystko ladnie pieknie, tylko, ze to powinno byc 100$ ale za dwoje. Oficjalnie wiza dla Polakow kosztuje 50$ za 90 dni, no ale wez mu to wytlumacz. My mu ze 50, a on ze 100. My ze na pewno 50, a on ze chyba mu sie nie wydaje. My ze dla Polakow 50, a on ze dla Polakow to wlasnie 100 i tak w kolko. Zaparlismy sie ze 200 nie placimy i koniec, no i wkoncu wlaczyl sie w ta rozmowe olewczy boss, ktory nie odrywajac wzroku od telewizora stwierdzil, ze dla Polakow zeczywiscie 50$, a te 100$ to dla Irlandczykow… Jakkolwiek malo realistycznie to brzmi, usmiechnelismy sie szczesliwi, ze nie jestesmy akorat Irlandczykami i zaplacilismy po 50$. Dostalismy po malenkiej nijakiej pieczatce w paszport (co dla mnie jako fanki i kolekcjonerki wiz bylo lekkim zawodem;-) i wsio…czyli witamy w Tanzani!!!

Tanzania okazala sie inna. Nawet nie spodziewalismy sie ze tak bardzo i szybko to odczujemy. Po pierwzse droga…no niby trasa do granicy, ale zeby tak odrazu klasc jakis asfalt? Po co? Ale nie narzekam, mimo ze wyboista, trasa byla wyjatkowo malownicza i te dwie godziny do Tangi uplynely nam na obserwowaniu zycia za oknem. Najbardziej wzruszyl mnie jednak jeden specjalny odcinek drogi – byl to most pomiedzy dwoma wzgorzami i na tym fragmencie trasy, polozono jakies 400m asfaltu. Znaki trombily o tym juz od kilometra, a na samym poczatku z kazdej strony zrobiono dwa potrojne poziome ograniczenia predkosci (znaczy sie szesciu lezacych policjantow z kazdej strony;-). No zeby komus przypadkiem nie wpadlo do glowy szalec na tych 400m!

Rowniez mijane wioseczki wprawily nas w oslupienie. I nie chodzi tu bynajmniej, ze sa jakies wyjatkowo biedne, czy zacofane. Wsumie bardzo podobne do Kenijskich, ale jest jedna mala roznica…oni tu wiedza co to znaczy sprzatac. Pojecie chyba nie znane w Keni, tu dziala. Jednak nawet w Afryce mozna zamiesc wokol chaty, trzymac drewno poukladane, naprawic rozwalajacy sie plotek…

Spodobalo nam sie i nie zmienil tego nawet fakt, ze tu nie wszyscy (jak w Keni) mowia po angielsku, ani fakt (ktory wkrotce odkrylismy) ze wszystkie bilety sa w innej cenie dla miejscowych a w innej (drozszej oczywiscie) dla bialych. Nie liczac tych niedogodnosci wszyscy byli niesamowicie przyjazni, czysciutcy bardziej ufni i mili.

W Tandze zatrzymalismy sie w smiesznym hoteliku, gdzie pokoj mimo zoltych radosnych scian mial troszku “wisielczy” posmak, a to za sprawa nowatorskiego rozwiazania montowania moskitier…

…mimo szubieniczej wersji i tak bylo przytulnie. I stanowczo bardziej ufnie. Mimo, ze telewizory nadal byly montowane w pokojach w klatkach, to w Tanzani klatki nie mialy juz klodek wielkosci polowy telewizora jak w Keni hihihihi!

W Tandze mielismy tylko jedno popoludnie, bo nastepnego dnia rano musielismy zlapac prom, ktory odplywa tylko raz w tygodniu. Z drugiej strony Tanga nie jest jakims niesamowitym punktem turystycznym… poprostu zwykla sredniej wielkosci miescinka w stylu kolonialnym na wybrzezu Tanzani. Okazala sie jednak niesamowicie urokliwa i ja osobiscie moglabym tam zostac na kilka dni. Poszlajalismy sie po markecie, wpadlismy do jakis knajpek, pogralismy w kosci, obejrzelismy zachod slonca z wybrzeza a wieczorem poszlismy na degustacje miejscowych piwek…swojsko brzmiace nazwy jak Safari, Kilimandzaro, Eagle…nie podbily naszych serc, ale w koncu udalo mi sie wyszukc NDovu ktore szczerze wszystkim przyjezdzajacym do Tanzani polecam. Bylo smacznie i co najwazniejsze tanio, a po Kenijskich stawkach bylo to bardzo przyjemne i dlugo oczekiwane. Co by przyblizyc zreszta tema cen to moze kilka pzykladow:

• 1Funt Bryt. = 2030 Tanzanskich szylingow
• 1 Euro = 1880 TSz
• 1 $ = 1365 TSz

Hotel kosztuje nas 10.000 TSz (pokoj z lazienka z podwojnym lozkiem), butelka piwa w pubie 1.500TSz, 1.5 litra wody 1.000TSz, 1godz na internecie 1.000TSz.

Z tego co wiemy to Pemba i Zanzibar (i chyba cale wybrzeze) sa duzo drozsze niz reszta kraju. Na Zanzibarze najtansze pokoje (dla dwoch osob) to wydatek minimum 25/30$, ale wewnatrz ladu w mniejszych miejscowosciach to juz kwestia 4.000Tsz (czyli jakies 3$).

No i jeszcze dla wszystkich chetnych ktorzy chca kontaktowac sie z nami czesciej niz tylko przez maile i maja telefoniczne konto na skype (lub firmowe komorki hihihi) Przypominam, ze mmamy caly czas nasz nowy afrykanski nr +254 728702218 (siec Safaricom dziala w Keni, Tanzani, Ugandzie i Rwandzie) wiec nie musimy go zmieniac nawet jak przekroczylismy granice!

Zeby dopelnic jeszcze obraz tego szczegolnego dnia, trzeba obowiazkowo wspomniec o szcegolnym swiecie…no wiec: 8 marca! W zeszlym roku, kiedy bylam w Tailandii a Grzes siedzial w Amsterdamie, przyslal mi na maila piekna fotke czerwoniutkiego gozdzika. Kiedy wiec na granicy Kenijsko-Tanzanskiej skladal mi zyczenia (wielki boss, ktory tak zawziecie wpatrywal sie w telewizor ogladal wlasnie pokazy taneczno wokalne przygotowane przez rzad z okazji tegoz o to swieta !!! ) Zarzyczylam sobie by znow dostac tradycyjnego gozdzika… no coz, wiem ze zyczenie wredne i trudne do zrealizowania, ale tylko dlatego, ze Grzes o 8 marca troszku zapomnial i dopiero “piekny “pokaz mlodziezy Tanzanijskiej mu pamiec odswierzyl. Jak sie jednak okazalo Moj Mezczyzna stanal na wysokosci zadania! A to co dostalam….

…gozdziki jak sie patrzy, moze nie czerwone, ale za to pachna niesamowicie i aromatycznie! No i  nie wiedna tak szybko;-) prosto z pobliskich Zanzibarskich plantacji! Zastanawiam sie czy w przyszlym roku na dzien kobiet dostane kilo G(W)OZDZIKOW ?

Jak wiec widac, wjazd do nowego kraju mielismy bardzo pozytywny. Gembusie jednak i tak nam sie usmiechaly coraz szerzej, bo przed nami byla wyprawa na Pembe i Zanzibar, czyli dwie wyspy przy brzegach Tanzani, otoczone turkusowymi wodami pelnymi pieknych raf… zasypiajac w naszym “wisielczym” hoteliku nie moglismy sie doczekac nastepnego dnia i przeprawy promem na Pembe!

8 March MOMBASA/TANGA – welcome to Tanzania!

The Tanzanian boarder is apparently only a two hours drive from Mombasa. Crossing it is quick and painless. Easy peas. Right, so we prepared for a leisurely travel day.  We got up bright and early, our bags nicely packed the previous evening, we left the hotel in search of a bus that would carry us to the boarder and then to the small costal city of Tanga. We quickly located a happy Matatu (local mini bus performing the function of a bus) willing to take us there, agreed on a price and made our way to grab some breakfast before our scheduled departure. We returned in a rush to make it on time just to sit and wait, on the curb, in the sun, for the Matatu to fill up with the rest of the willing travelers. An hour’s wait, the bus tightly packed and we were off. Not for long though. Before we knew it our driver announced to us that we’ll be taking the ferry and it’s not allowed for passengers to be in the bus while we cross to the other side(Mombasa is located on an island). Thus, we entered the ants field. Hundreds of people moving to and from the ferries crossing from one side of the island to the other carrying on their heads, in thier hands or on wooden carts: food, cloths, animals, boxes, fruits, electronics and what not. Tons of people, tens of Matatus, two whites and pouring rain – yes, rain, that decided to start when we entered the nearly roofless ferry and stop precisely at the point when our ferry docked on the other side. Soaking wet, in the mud, pushing our way through the endless crouds we searched for our Matatu parked somewhere on the other side. Within 15 minutes, still wet, we were back on our bus speeding down the surprisingly well paved road all the way to the boarder.

We said goodbye to Kenya leaving a picture trail – (Kenyan boarders are fairly modern, and all people passing through have their digial photos taken). We took the compulsory five minute stroll through the marked dirt road to the Tanzanian side, ignoring on the way the ocasional barking street money changer ‘euros! dollars! change! change!’, and were soon welcomed to our new country by a cheerful policeman. He greeted us poiltely, we joked around about the money changers and he soon inquired as to whether we already had a visa. To our ‘no’ he responded with an East African signature double decker smile and quoted us a price of a 100 dollars per person, to the silent approval of his boss sitting in the corner watching a live feed on TV from Tanzanian celebrations of the ‘International Women’s Day’. To his 100 dollars we said 50 and so it went back and forth for a while, until his boss finally took his eyes of the TV screen and said: ‘ok, 100 for Ireland, 50 for Poland’. For us his logic was flawless, so we noded in agreement. We both have Polish documents afterall. The policeman took our passports and dissappeard around the corner to get our visas. He returned promptly with our passports marked with the two most unimaginative stamps we have ever seen – mind you between the two of us we have seen a lot. A tad bit dissapointed not to have cool stamps in our passports, we got back to our Matatu go get our first glimps of Tanzania.

Contrary to our expectations, off the start, Tanzania is quite different from Kenya. For starters, right from the boarder we bade paved roads farewell, saying hello to dirt roads. The highlights of Tanzanian roads proved to be the valleys though. For the brief instant, where one hill descends and the other ascends, the road miracously turns to asphalt for a spectacular 400 meter distance. But just to make sure that noone gets any silly ideas about speeding on this 400 meter highway, there are SIX speed bumps located on either end of it. But aside from innovative road infrastructure, the landscape in north eastern Tanzania is painted in juicy green tropical colors which made the journey to Tanga quite enjoyable. The last, and perhaps an erronerous first impression, is that Tanzania seems to maintain a tidier lifestyle. All the villages that we passed, in contrast to the ones lining the coast in Kenya, while still being poor, maintained a level of tidiness we haven’t seen in a while. No trash in front of the houses, firewood nicely stalked, women sweepling the ground in front of the huts…it makes a difference.

We arrived in Tanga in the early afternoon and to our great surprise we could not communicate with most of the locals we passed on our way. They all spoke Swahili but in contrast to what you find in Kenya, few people speak conversational English…so we were in trouble. Spoiled by the ease of communication in Kenya we somehow neglected any attempts to learn Swahili, even in it’s most basic form. To add a bit of a flavor to the pickle we found ourselves in, we arrived in Tanzania without a single Tanzanian Shilling in our pockets. So there we were somewhere in the middle of the city, wearing damp cloths, still jumping on the inside from the bumpy roads, without a clue of where we were and what to do…but in good spirits. Luckily we found a cab driver who we managed to communicate with, to some extent, and we quickly went to get some cash, arrange for a boat on the next day to Pemba island, and finally find a hotel – with creepy, yet strangely cosy hang-man beds.

Tanga turned out to be a cute colonial town with a lively spice market, nice shoreline and a handful of cheap cafes dotted around town. After watching the sunset we were both regretting the fact that the following day we had to leave, but as we found out there is only one boat a week going to Pemba island, and Pemba Island is where the paridise beaches and snorkling were awaiting.